ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂ ਜਾਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਅਪਣੇ ਆਪ—ਆਤਮਾ—ਮੰਨ। ਇਹ ਆਤਮਾ, ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੋ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫਾਂ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਅਮੂਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਕਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੰਜਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਾਂਝਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਕਮਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗੁਆਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਭਟਕਾਵ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਮਣਕ ਵਿੱਚ ਕਿਰਣਾਂ। ਇਹ ਲਗਾਵ, ਜਦੋਂ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਮਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ। ਇਉਂ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਜਨਮਜਾਤ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਢਾਲ ਜਾਂ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਇਤਾ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨਤਾ ਅਤੇ ਅਭਿੰਨਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਨ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਾਲੀਪਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇਹ ਚਲਾਵ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਜਗਤ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਜਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾਪਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਮਨ ਦੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਭਰਮ ਦਾ ਕੁਹਾਸਾ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਿਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪਤਝੜ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਇਕ, ਅਜਨਮਾ, ਅਦਿ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ। ਮਨ, ਜੋ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਅਨੇਕਾਂ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਲੇ ਬੱਚੇ ਖਿਆਲੀ ਪਤਲੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਚਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਲੇ। ਇਹ ਮਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਗ, ਇਕ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ; ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਨੁਭਵ; ਨਾ ਨੀਂਦ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਂਗ ਮੱਕੀ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਵਰ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਖਾਲੀਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਆਧਾਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਛਾਂ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਆਤਮਿਕਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅੰਦਰਲੀ ਗੁੱਝ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ; ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦਾ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਅਣਭਿੱਜਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੰਗ, ਵੇਖਣਯੋਗ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਂਗ—ਮਤਲਬੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਰਥਕ; ਮਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਚਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ; ਮਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਅਸਤਿਤਵ ਵਾਲੀ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕਮਲ-ਤਲਾਬ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੂਪ ਹੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਤੱਤ ਰਹਿਤ, ਕੇਲਾ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਪਦੀ ਜਰੂਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਰ ਰੂਪਦਾਰ; ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਪਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਲਹਿਰ ਹੈ। ਕੁਹਾਸੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫੜਨ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਖਾਲੀਪਨ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਖਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਰਮਾਣੂ ਵਰਗੀ ਸੁੱਖਮ। ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਲੀਪਨ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ; ਜਦੋਂ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਅਚਾਨਕ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹੀ ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਦੱਸ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ? ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਹ ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਪਰਮ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੱਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਐਸਾ ਉਲਟਾ ਗਿਆਨ, ਦੋਹਾਂ, ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਲਈ ਮੂਰਖਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਇਹ ਸੋਚ ਮੂੜਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਸੁਣ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ। ਬੀਜ ਤਾਂ ਵੇਖਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਕੁਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੱਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਦੁਆਰਾ ਨਾਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ-ਸਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਸੁੱਖਮ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੱਤ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੱਤ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਥੇ ਬੀਜ-ਸਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਕੁਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਆਤਮਾ ਅਮਰ ਹੈ, ਅਸਲ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ, ਸੁਪਨੇ, ਤੇ ਛਾਇਆਵਾਂ ਹੀ ਹਨ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਹੈ।