ਜਿਵੇਂ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਅਦਵਿਤੀਯ ਤੱਤ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ—ਬ੍ਰਹਮ—ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੱਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਵੀ ਅਗਿਆਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਵਿਹਾਰ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਨੂੰ 'ਚੇਤਨਾ', 'ਬ੍ਰਹਮ', 'ਆਤਮਾ' ਆਦਿ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਅਨੁਭਵ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਆਤਮਾ—ਚੇਤਨਾ—ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ-ਆਤਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵੈ-ਆਨੰਦ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੁੱਧੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੱਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ, ਡਰ ਜਾਂ ਦੁਖ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਜੋ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਆਕਾਰ-ਰਹਿਤ, ਅਸੱਤ ਸ਼ਰਮ ਆਦਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਪੱਛਿਨ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਮੀ ਜਾਣ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ। ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਰੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਆਦਮੀ, ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ, ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸ਼ਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦੁੱਖ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਹਨ, ਚੇਤਨਾ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਪਥ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਚੇਤਨਾ-ਆਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ-ਪਿੰਜਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਕਮਲ ਛੱਡਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਸ਼ਰੀਰ-ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਰ ਅਸੱਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ, ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਸਾਖੀ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਣਕਾ ਵਿੱਚ ਕਿਰਣਾਂ। ਇਹ ਵਾਸਨਾ-ਰਹਿਤ ਸੰਬੰਧ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਮਜਾਤ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਢਾਲ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁਇਤਾ ਤੇ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੇ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ-ਅਵਸਥਾ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਇਹ ਸਰਗਰਮੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਵਭਾਵਕਤਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਿਰਮਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾਪਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਬੇਲਾਂ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਦੀ ਧੁੰਦ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁੱਧ ਪਤਝੜ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—ਏਕ, ਅਜਨਮਾ, ਆਦਿ, ਅਨੰਤ। ਮਨ, ਜੋ ਕਰਮ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਬੇਅੰਤ, ਵਿਭਿੰਨ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚਾ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਦੇਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਸੱਤ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਚਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਆਪ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੇਰੇ। ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਗ, ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ; ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਸੌਂਦਾ, ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਖਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਤਾਪ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁਮਣ ਵਾਲੇ ਘੇਰੇ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਖਾਲੀਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਕ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵਜੂਦ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਹੀ ਹੈ। ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਣ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਅਣਜਾਣ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ, ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਗਲਵੱਕੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ—ਮਨਮੋਹਕ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਤਲਬ; ਮਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੀ ਖਿੜਤ ਨਾਲ, ਆਨੰਦਮਈ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਚਮਕ ਦੇ, ਰੰਗੀਨ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਅਸੱਤ ਤੇ ਨਿਰਵਸਤਵਿਕ। ਜਿਵੇਂ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਕਮਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਸਿਰਫ਼ ਰੂਪ ਹੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੁੱਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਤੇ ਸਾਰ-ਰਹਿਤ, ਕੇਲਾ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੱਤ, ਪਰ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲਾ—ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਹੈ। ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫੜਨ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ, ਖਾਲੀਪਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਕੁਝ ਲਈ ਖਾਲੀ, ਪਰਮਾਣੂ ਵਾਂਗ ਸੁਕਸ਼ਮ।