ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਉਲਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਜੀਵ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹਰਣ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ, ਮੋਹ, ਨਸ਼ਾ, ਅਗਿਆਨਤਾ, ਭੁਲਾਵਾ, ਅਹੰਕਾਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਗਾੜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾੜ ਫਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਲੂਣ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੀਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਖਾਧਾ ਨਹੀਂ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਖਾਧਾ ਹੈ', ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਕਸਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਇਹ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਉਪਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ। ਜਾਂ, ਲਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਭ੍ਰਮਣਾ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਕਸਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਹੈ। ਵਿੰਧਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਕਸਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਰਾਹੀਂ ਮੌਜੂਦ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨ ਲੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੇ ਗੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੋਨਾ ਕਦੇ ਕੌੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਜੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋੜ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਤੇ ਗੂੰਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਚਾ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇੰਝ ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰੇ; ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅਸਲਤਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ, ਜੋੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਜਦਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਹ ਜੀਵ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਆਪਸੀ ਜੋੜ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ; ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ, ਇਕਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜੜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਜੜਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਜੜਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਜੇ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਜੜਤਾ ਇਕੋ ਥਾਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਚੇਤਨਾ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਕ ਵਸਤੂ ਦੂਜੀ ਵਸਤੂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਬਦਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਰਾਹੀਂ ਸਵਾਦ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਿਹੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ, ਜੋ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਗੈਰ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕਤਾ ਤੇ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕਤਾ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਜੜ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ, ਕੰਧਾਂ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਤੇ ਪੱਥਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਕੇ, ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਹਰ ਰੂਪ ਤੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਸਿਰਫ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਭ੍ਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਸੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਚਨਾਵਾਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ; ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਆਦਿ ਦੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਝ ਛੱਡਣ ਤੇ ਕੰਗਣ ਆਦਿ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਕੰਗਣ ਆਦਿ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖਰਾ ਮਹਾਨ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਕੰਗਣ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਿੰਨਤਾ ਵੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਇਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੇਵਲ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ, ਗੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਮਿੱਟੀ। ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਲਹਿਰਾਂ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਲੱਕੜ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਿੱਟੀ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਘੜੇ ਆਦਿ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਖਣ ਤੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਉਸ ਅਬਿਨਾਸੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ, ਜੋ ਜਾਗਰਤ, ਸੁਪਨ ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਤਿੰਨੋਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਬੇਸੂਧੀ ਤੇ ਜੜਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਮੰਦਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਬੇਚੈਨ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਜਾਂ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਬੇਚੈਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ।