ਸ੍ਰੀ ਰਾਘਵ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ Creation ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਲਈ। ਇਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੰਗਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦੋਂ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੈਰ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਲਤ ਵਸਤੂ, ਜਦੋਂ ਆਤਮ-ਚੇਤਨਾ ਅਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦੋਂ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੁਸਤਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਆਰਾਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਅਕਤ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਹ ਵਿਅਕਤਤਾ ਹੈ; ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਸਵਭਾਵ ਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਫੌਜ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਆਰੰਭ-ਰਹਿਤ, ਅਨੰਤ, ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ-ਰਹਿਤ; ਪੂਰੇ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਸਦੀ ਤੋਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਹੋਰ ਪੂਰਨਤਾ ਆਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੰਗਲ ਮੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨੇੜਤਾ, ਦੂਰਤਾ, ਇਹ ਅਤੇ ਉਹ, ਸਭ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗੈਰ-ਅਸਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸਲ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਛਾਇਆ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਾਂ ਦੋ ਚੰਦ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਦੀ ਚੀਨੀ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਾਰ ਅਤੇ ਅਸਾਰ ਦਿੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਘਣੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਦ ਤਕ ਇਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਣਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਘਵ ਜੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦਾ ਭਾਵ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਲਵਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਭਟਕਣਾ ਦੇਖੀ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਲੇਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਨ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਅਤੇ ਫਤਹਿ ਲਈ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪਸ਼ਚਿਮ ਵੱਲ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਕ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਖੇਤਰ। ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਕਯਾਂ ਵੇਖੇ, ਸਮਝੇ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਪੁੱਕਸਾ ਵੀ ਪਛਾਣੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਧੂੰਏ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਲੇਟੀ ਹੋਏ, ਉਸ ਪਿੰਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੁੱਕਸਾ ਵਜੋਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ, ਉਹ ਬਾਗ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਮੀਨਾਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉਜੜ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂਵੇ ਦੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਵਾਕਯਾ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਿਤੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ, ਇਕ ਦੋਸਤ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਾਲ ਅਪਣਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਪੀੜਾ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਦੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਜੂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਲ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਹ ਤਪਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ! ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ; ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ, ਤੇਰੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀਆਂ, ਸੜਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਰੁਕ ਗਿਆ?" "ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਗੁੰਜਾ ਮਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ, ਪੱਕਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਗਿੱਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਝੂਲੇ ਵਾਲੀ ਮਸਤੀ।" "ਕਦੰਬ, ਜੰਬੀਰਾ, ਲਵੰਗ, ਗੁੰਜਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਫਿਰ ਦੇਖਾਂਗੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦਾ?" "ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੌਂਠਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਾਨ ਚਬਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨੀਲੇ ਗਲ 'ਤੇ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬਣੇ।" "ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਯਮ, ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਯਮੁਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਯਾਤਰੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।" "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਗੁੰਜਾ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ ਛਾਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ, ਬੱਦਲ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਧੂੜ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ।" "ਹਾਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨਾਲ ਰਾਸ ਲੈਣ ਚਲਾ; ਪਰ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਟੁੱਟਦੀਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਮਸਖਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਪੁੱਕਸਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਕਿਹੜਾ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਸ ਤੇ ਧਨ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ।" "ਮੈਂ ਮਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਈ, ਗਰੀਬ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸਵੈ-ਗਵਾਹੀ ਹਾਂ।" "ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਿਮਨਤਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੋਡ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਣਾ ਮਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਉਮਰਦراز ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦਾਸੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਕੌਣ?" ਉਸ ਨੇ ਹੰਜੂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪਿੰਡ ਪੁੱਕਸਾ ਵਸਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪੁੱਕਸਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਲਵਣ ਨੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਟਕਣਾ, ਦੁੱਖ, ਵਿਛੋੜਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖ-ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।