ਮਹਾਨ ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਤ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਦਲਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ‘ਸੱਤ-ਪਥ’ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂਚ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਆਤਮਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸੱਤ ਆਧਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਭੰਭਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ। ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਯੋਗ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਯੋਗਯ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ‘ਜਾਗਰੂਕਤਾ’ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਸੱਤ-ਪਥ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦਾ। ਇਸ ਪਥ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ‘ਸ਼ੁੱਧ ਇੱਛਾ’ ਹੈ, ਦੂਜੀ ‘ਜਾਂਚ’, ਤੇ ਤੀਜੀ ‘ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ’। ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ‘ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ’ ਹੈ, ਫਿਰ ‘ਅਸੰਗਤਾ’ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਛੇਵੀਂ ‘ਅਵਿਚਾਰਤਾ’ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ‘ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਣਾ’ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਧਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਪੱਧਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ‘ਕੀ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਮੰਦ ਹਾਂ ਜਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ,’ ਇਹ ‘ਸ਼ੁੱਧ ਇੱਛਾ’ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਰਾਹੀਂ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਜੋ ਵਰਤਾਅ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ‘ਜਾਂਚ’ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਰੁਝਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਲੋਭ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ‘ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ’ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ‘ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ’ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਅਸੰਗਤਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਅਟਲਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ‘ਅਸੰਗਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਭਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਛੇਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ‘ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਅਵਿਚਾਰਤਾ’ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਪੱਧਰਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੇਦ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣਾ ‘ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ’ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ‘ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਪਰੇ’ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਮੁਕਤਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਗਵੰਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸੱਤਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ; ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗਿਆਨੀ, ਜਦੋਂ ਨੇੜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹੋਣ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਾਲਾ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਹ ਸੱਤ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜੰਗਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਹੀ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗੇ ਭ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੋਟੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਾਰੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ; ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਛੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਇੱਕ ਸਾੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ; ਕੁਝ ਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਦੋ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਕੁਝ ਪੱਧਰਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਸਾੜ੍ਹੇ, ਚਾਰ ਸਾੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਛੇ ਸਾੜ੍ਹੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ—ਘਰਵਾਲੇ, ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਸੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਜਾਂ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੋਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਗਹਿਣਾ, ਆਪਣਾ ਸੋਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ‘ਮੈਂ ਸੋਨਾ ਹਾਂ’ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ‘ਮੈਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਗਹਿਣੇ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ‘ਮੈਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਕੇਵਲ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ‘ਮੈਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਗਹਿਣਾ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ‘ਹੇ ਸੋਨੇ, ਗਹਿਣਾ ਬਣ,’ ਅਤੇ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਗਹਿਣਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਬਣਨ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੇ ਅਸਲ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਂਝੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਲਹਿਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਭੁਲਾਵਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਹੈ—ਜੋ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਦੋ ਚੰਦ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੂਪ ਉਨਾ ਹੀ ਤੱਕ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਵੇਖਣ ਤੇ ਉਹ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਸਿੱਪ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭ੍ਰਮ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।