ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਦੇ ਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਾਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧ-ਘਟ ਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਵਿਰਤੀ ਨਾਲ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅੰਧਕਾਰ, ਜੋ ਜਗਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵੀ ਆਤਮ-ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਅਗਿਆਨ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਲਝਾ ਕੇ ਰਖਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਆਤਮ-ਸाक्षਾਤਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮ-ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਘਟਨ ਹੋਣਾ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਣ ਤੇ ਛਾਂ ਮਿਟਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਜਦ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛਾਂ ਹੀ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਬਾਰਹ ਕਿਰਣਾਂ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਅਗਿਆਨ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਿਰਫ ਵਿਚਾਰ-ਰਚਨਾ ਦੇ ਰੁਕ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਅੰਧਕਾਰਤਾ 'ਚ ਜੇ slightest ਜਖਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਾਲਖ ਪਤਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਕਿਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵੇਕ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬੰਧਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਚਲ ਵਿਚਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਠੰਡੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਠੰਡੀ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਦਿੱਖੀ ਜਗਤ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਅਵਰਨਣਯ—ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤਕ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ; ਹੇ ਨਿਸਕਲੰਕ, ਅਗਿਆਨ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਅਨਾਦੀ, ਢਿੱਲੀ ਚੇਤਨਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ; 'ਮਨ' ਨਾਮ ਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ—ਅਮਿਸ਼੍ਰ, ਅਟੁੱਟ, ਵਿਅਪਕ, ਵਸਤੂ-ਰਹਿਤ, ਤੇ ਅਡੋਲ। ਇਸ ਅਨਾਦੀ, ਸ਼ੁੱਧ, ਅਡੋਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਸਮ-ਵਿਆਪਕ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਮਨ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸਭ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ, ਵੰਡ ਤੇ ਗਣਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਲਹਿਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਿਅਪਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਸਿਰਫ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਵਿਛੁੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਉਪਲਬਧੀ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖ-ਰੂਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਅਗਿਆਨ, ਸਿਰਫ ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮਨ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ' ਦੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤਤਾ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਕਰ। ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਉਸ ਤੇ ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਚੰਚਲ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ-ਸਜਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਰੂਰ ਭਰੇ ਵਕਰੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਦਾ ਚਕਰ ਮਖੌਲ ਉਡਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਜਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖੇਡ-ਖਿਲਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਗਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨ ਚੰਚਲ ਬੱਚਾ-ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਹੋਣ' ਤੇ 'ਨਹੀਂ ਹੋਣ' ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਪਤਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ 'ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਬੰਨ੍ਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਹਾਂ'—ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨੀਲਮ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਮਕ, ਜਾਂ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅੰਧਕਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਉਪਰ ਖੜੀ ਹੈ— ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ— ਇਹ ਅਗਿਆਨ, ਜੋ 'ਆਤਮਾ' ਨੂੰ 'ਨਾ-ਆਤਮਾ' ਵਿੱਚ ਮੰਨਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਅਜਾਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਗਰੂਕ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਇਹ ਨੀਲਮ ਪਹਾੜ ਮੈਰੂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਅੰਧਕਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ; ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਨੀਲਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਮਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਨੀਲਤਾ ਖਾਲੀ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮੈਰੂ ਨੀਲਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਾਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅੰਧਕਾਰ ਉਪਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਖਾਲੀਪਣ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਫਿੱਟ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਬਣੀ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਆਪਣੀ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਅਸਤਿਤਵ-ਰਹਿਤਤਾ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਵਜੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਾਲਖ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਸਤੂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਗਿਆਨ, ਬੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ—all ਮਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਤੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ, ਸਦਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਡੋਲ, ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਵਿਚਾਰ-ਰਚਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ' ਦੀ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।