ਮਨ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤਕੜੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੁਆਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬਣਾਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਹਤ ਮੁਤਾਬਕ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨਪਸੰਦ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਹਰਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਤਰਲਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਕਠੋਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਮਨ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਥਾਂ ਜਾਂ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਜੀਭ ਖਾਣਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਬਾ ਲਵੇ, ਪਰ ਸੁਆਦ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਮਨ ਇੰਦਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਮਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਨ ਇੰਦਰਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਿਆਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਡਭਾਗੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ। ਇੱਕ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੇਕਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਜਾਨਵਰ ਵਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨੋਟਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਤੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਕਹਾਣੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜਦ ਮਨ ਮੋਹ ਦੀ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਟਕਣ, ਜਮ੍ਹਾ, ਬਦਲੀ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਦ ਮਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਹਾੜ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਕਸਮਾਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪੱਤੇ, ਬੇਲਾਂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਭਰਮ ਰਚਨਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾਂ, ਬੂੰਦਾਂ, ਫੇਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਵਿਅਕਤਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਆ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਅਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲਵਣ ਨੇ ਮਨ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਚੰਡਾਲਾ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਤਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਮਨ, ਸਰੀਰਵਾਨ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭਰਮ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਦਿੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ, ਦਾਨਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਵਣ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਮਨ, ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਨਾਰੀ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੂਮਿਕਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਚਿਰ-ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਾਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ; ਥਾਂ ਤੇ ਵੇਲੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਗਾੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਸੁਕਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਤੇਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ 'ਥਾਂ' ਤੇ 'ਸਮਾਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਅਸਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਕਦੇ ਉੱਠਦਾ, ਕਦੇ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਮਨ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪੇ-ਆਪ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸਥੰਭ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਜਦ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਭਟਕਣਾਂ ਦਾ ਭਰਮ ਠੰਢਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਰੁਕਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ, ਭੋਗ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਭਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ-ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਮਨ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰੀ ਮੂੜ, ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਤੇ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।