ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੰਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮਨ ਜਦੋਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੰਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੂਹਣ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਮਨ ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਘੰਮਣ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸ ਚੱਖਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਹੀ ਰਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਅਦਾਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਲੰਮਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਨੂੰ ਕੜਵੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ-ਕੁਝ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਲਈ ਇੱਕ ਯੁਗ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮਨ ਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਵੀ ਰਾਜ-ਸਮਰਾਟੀ ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਾ ਧਾਗਾ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੋਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਖੇਡ ਉਸ ਸੁਖਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ, ਸਾਖੀ-ਸਵਰੂਪ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਸ ਨਾਲ, ਮੂਕ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਅੰਦਰ, ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਜਾਗਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ-ਚਾਹੀਦੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ। ਮਨ ਸਾਰੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਹੀਦੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਲਣ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ; ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਰਲਤਾ—ਇਹ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮਨ ਕਠੋਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਨ੍ਯ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਖਾਲੀਪਨ; ਹਰ ਥਾਂ, ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਕਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਬਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀਆਂ। ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਨੰਦ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀਆਂ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ। ਇੱਕ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੁਰਤੀਲੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਲੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੇਧਿਆਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਲੋਂ ਕਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ, ਦੁਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਖ ਨੂੰ ਦੁਖ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਹੋਰ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਹਾਣੀ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਖੱਡਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਨ ਜਦੋਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨ ਉਤਪਾਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਲਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ-ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ-ਰਾਜ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਨ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪੱਤੇ, ਬੇਲਾਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਇਆਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਕਰਮ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾਂ, ਬੂੰਦਾਂ, ਝਾਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇਜ ਮੂਰਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਿਆ, ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਾਕਾਰ ਰਸ ਅਨੁਸਾਰ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲਵਣੇ ਲਈ ਚੰਡਾਲਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਉਤਪਾਦ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ-ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਗਣ-ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਵਣੇ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮਨ, ਮਰਦ ਤੋਂ ਔਰਤ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅਦਾਕਾਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੂਮਿਕਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਲੰਬੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਆਪਣੀ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਡਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ; ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਗਾੜ੍ਹ ਜਾਂ ਸੁਖਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਅਨੁਭਵਪੂਰਨ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।