ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ—ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਅਤੇ ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਰਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਬਣ ਰਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੁੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸਦੇ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਉਤਸਵਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸਨ, ਜਵੇਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਘਰ ਅਧੂਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਕੰਧ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਤਿੰਨੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਮਨਮੋਹਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਧ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਗਰਮ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਪਿਆਲੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿਆਲਾ ਪੀਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਪੀਸ ਬਣੇ ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਨਵਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਮਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਮਾਪ, ਇੱਕ ਸੌ ਮਾਪਾਂ ਘਟ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਖਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਈ। ਉਸ ਭਵਿੱਖੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੱਜ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਮਨਮੋਹਕ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਗਿਆਨੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਦਾਈ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ; ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਤ੍ਰ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਤਕੜੀ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ। ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਜਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਦਿੱਖਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹ, ਮੁਕਤੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ-ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼। ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਣ ਰਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਸਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ, ਸਦਾ ਚਲਾਊ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਖੁਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ-ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਜਾਲ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਚਪਲ। ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ। ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ-ਆਤਮਾ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਕਲਪਿਤ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਜਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੱਤ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਦਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੁਆਰਾ, ਯਕਸ਼, ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਭੂਤ ਕਲਪਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰਵੋਚ ਸਤਿਆ ਹੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਮੈਂ' ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੋਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਯਾਤਰੀ ਅਧੂਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਮੋਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਸਥਿਰ-ਅਸੱਤ ਦਿੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਅਸਲੀ ਦਿੱਖ ਵਿੱਚ ਆ, ਜੋ ਆਧਾਰਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਲਗਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇ। 'ਬੰਨ੍ਹਿਆ' ਜਾਂ 'ਮੁਕਤ' ਕਹਿਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ—ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਰੋਣੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਨੰਤ ਸਤਿਆ ਵਿੱਚ, ਕਿਹੜਾ, ਕਿਵੇਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਭੇਦ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ-ਕਲਪਨਾ ਦੁਆਰਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਤਿਆ ਵਿੱਚ ਕੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਖ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਅੰਗ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਰੋਣਾ। ਵਿਭਾਜਨ, ਏਕਤਾ ਜਾਂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ? ਜਿਵੇਂ ਕਸੋਲੀ ਵਿਚ ਸੋਨਾ, ਕਸੋਲੀ ਜਲਦੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸੋਨਾ ਅਣਛੁਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ? ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਚੁਰਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਵੇ—ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ-ਮੱਖੀਆਂ ਉਡ ਗਈਆਂ ਹੋਣ? ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਦੂਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—ਤੇਰੇ ਅਸਲੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਕੀ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਜਾਂ ਮਧੁ-ਮੱਖੀ ਅਤੇ ਕੰਵਲ ਦਾ ਸੰਬੰਧ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। --- ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਧੂਰੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਅ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਸਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਸੱਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਅਸਲੀ ਸਤਿਆ ਵਿੱਚ ਟਿਕ, ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।