ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਨ, ਕਰਮ, ਕਰਤਾ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ, ਕੋਈ ਮੋਹ, ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਹੀਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕਿੱਥੋਂ ਉਪਜ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ; ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੜਾ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਹੀ ਮਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਜਾਂ ਜੀਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਨੂੰ ਉਪਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਖਾਲੀਪਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਅਸਲੀ, ਇੱਕ ਝੂਠਾ। ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਦ ਆਤਮਾ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਬੰਧ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਬੰਧਨ ਦਾ ਭਾਵ, ਜਦਕਿ ਬੰਧਨ ਸਦੀਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਇਕ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਬੰਧਨ ਕਲਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਜੋ ਵੀ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਬੰਧਨ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬੰਧਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭੁੱਲ। ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਜਾਗਰੂਕ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ, ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਸਿਰਫ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ; ਇਹੀ ਆਰੰਭਕ ਕ੍ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਧਾਰਣ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦਾਖਣੀ (ਆਯਾ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਤੇ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਆਯਾ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ। ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਪ੍ਰਿੰਸ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਞੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕਦੇ ਜਨਮਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚਲਣ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ—ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ, ਉਦੇਸੇ ਚਿਹਰੇ, ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਸੁੰਞੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਨਿਕਲ ਪਏ—ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਸਨ, ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਨਾਜ਼ੁਕ ਪੱਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਰਸਤੇ ਦੀ ਤਪਤ ਰੇਤ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ "ਹਾਏ ਪਿਤਾ! ਹਾਏ ਮਾਤਾ!" ਕਰਦੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹਰਣ। ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਗਿੱਟਾਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿੱਪ-ਚਿੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਥੇ ਹਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕਦੇ ਵਧੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਲੰਮਾ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਚਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਨਾਮੋ ਨਿਸਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਨਤਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਤ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਿੰਸ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਦ ਦਿਨ ਢਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਥੱਲੇ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਬੈਠੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਚੁੰਦੀਆਂ, ਕਵੰਡੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੀਲਾ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਉਤਸਵ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਘਰ ਅਧੂਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਤਿੰਨੇ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਫੌਰਨ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਗਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਜਦ ਦੋ ਪਿਆਲੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਚੂਰੇ ਹੋਏ ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਨਿਨਾਂਵੇ ਮਾਪ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਮਾਪ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਮਾਪ ਘੱਟ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਈ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੰਧਨ-ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਭਾਵ ਸਿਰਫ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ।