ਰਾਮਾ, ਮਨ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸੂਰਜ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ-ਸੰਯਮ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੌਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ, ਠੰਢੇ, ਅਜਨਮਾ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਵੀ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾਗਰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਜਾਗਰਤ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਲਹਿਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਲਈ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਿਤ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖੇ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਚੇਤਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਹਿਲ-ਜਿਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਜੜਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਰਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖਾਲੀਪਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੁਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ। ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਰਚੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਖ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਬੇਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਡਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਸਮੇਤ ਬੀਜ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜੜਤ ਵਿਚ, ਮਨ—ਜੋ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੇਲਾਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਗੁੱਛੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਟ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਕਲਪਿਤ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਇਹ ਮੈਂ, ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰਾਘਵ। ਉਹ ਆਤਮਾ, ਰਾਮਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਧਾਰਨਾ ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੀ ਹਿਲ-ਜਿਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿਖਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਭਵਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਅਤੇ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੀ ਚਮਕ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਜੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਹੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹੈ। 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ'—ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਮੂਲ ਭਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਸਵਭਾਵਤਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਮਿਤ ਹੈ—ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਨ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਜਾਣੋ। ਮਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਵਿਰੋਧ, ਸੀਮਾ, ਗਿਣਤੀ, ਅਤੇ ਰੂਪ 'ਮਨ' ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਦਾਹਰਨ ਚਾਂਦ ਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮਾ, ਗਿਆਨੀ ਲਈ, ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਠਾਂ, ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਹੀ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਮ, ਰੂਪ, ਅਤੇ ਕਿਰਿਆ ਵਜੋਂ ਦਿੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਮਰਦਾ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਟਿਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪ-ਬਦਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਜ ਵਿਚ ਤਿਆਪਣ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦਿੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ, ਅਭੇਦ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਨ, ਕਿਰਿਆ, ਕਰਤਾ, ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਰਨਾ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲੋਭ, ਭਰਮ, ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਦਾ ਲੋਭ, ਲਾਲਚ, ਜਾਂ ਭਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ; ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੂੜੀ ਸੋਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਮਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਖਦੀ ਹੈ। ਰਾਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ, ਜਦ ਅਵਿਗਿਆਤ ਹੈ, ਮਨ ਜਾਂ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬੰਧਨ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਦੁਆਰਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀਪਨ ਆਕਾਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਆਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋ ਚੰਦ ਦਿੱਖਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਅਸਲ, ਇੱਕ ਕਲਪਿਤ। ਭਰਮ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਬੰਧ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਬੰਧਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ, ਜਦ ਬੰਧਨ ਸਦਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਬੰਧਨ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਜੋ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਬੰਧਨ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ, ਸਮਝ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਮਝ ਹੀ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।