ਇਹ ਸਭ ਵੰਡ ਜਾਂ ਦੁਆਲੀਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਹਰਾਪਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ, ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ, ਤੇ ਭਾਵਨਾ-ਰੂਪ ਸੰਕਲਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਥਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਨ ਹੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਖੋਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ, ਇੱਕ, ਅਦਵੈਤ, ਅਜਨਮਾ, ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਅਜੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਭੇਦ ਤੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਦੁਆਲੀਤਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਸੰਬੰਧਤਾ ਹੈ, ਦੁਆਲੀਤਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਮੌਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਚਨ, ਦੁਆਲੀਤਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮਹਾਵਾਕਿਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਕਰ, ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਗਤ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਮਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਛਾਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਇਹ ਭਰਮ ਰੂਪ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਰਚਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਉਦਾਹਰਣ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਮੰਨ ਲਵੇਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੇਵਲ ਭਰਮ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਲਗਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਮਲਹਮ ਲਗਾ ਕੇ, ਯਤਨ ਕਰੇਂਗਾ। ਸੱਚ ਮੰਨ, ਇਹ ਮਨ ਹੀ ਇੱਥੇ ਜਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਹ ਆਦਿਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਮਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਗ-ਦੁਖ ਆਦਿਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੋਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਮਨ ਮੋਖਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਨਾ, ਸੰਭਾਲਣਾ, ਜਾਂਚਣਾ ਤੇ ਉੱਚੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣਾ, ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸਾਂਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਮੋਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦਾ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਅਚੇਤਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਗਤ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਅੰਗ। ਮੂਲ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਅਜਨਮਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਚਨਾ ਆਦਿਕ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਚੇਤਨ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਆਦਿਕ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਸੂਖਸ਼ਮ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸੂਖਸ਼ਮ ਪਦਾਰਥ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ। ਮਨ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕੋਮਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪਾਣੀ। ਅਪਕੁੱਕ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ, ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਆਲੀਤਾ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੇ ਭਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਉਦਾਹਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਰੁੱਖੀਆਂ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਘੀ ਪਾਉਣ ਵਾਂਗ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਤੇ ਤੱਤ-ਕਥਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਘਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ—ਬਹੁਤ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਥਿਰ। ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਗਤ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਮਿੱਤਰ, ਪਿਛਲੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਸਗੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੀ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਾਂਗਾ," ਮੈਂ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਸੂਖਸ਼ਮ ਮਨ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਲਗਾਤਾਰ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਮੇਰੁ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ, ਮਲਯ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ, ਮਹਾਂਦੀਪ, ਟਾਪੂ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਖੇਤਰ, ਕੁੱਲ ਦਸ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਹੰਸ-ਰਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਤਪਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰ ਤੇ ਸੱਪ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਮੰਗਲਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਨਰਕ ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਫਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਦਵੈਤ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੀ ਹੈ।