ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਨਾ ਠੁਕਰਾਓ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰੋ, ਲਾਜਵੰਤ ਭਾਗ ਦੇ ਗਹਨੇ ਪਹਿਨੋ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਓ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਰਹੋ।" ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮੂਰਖ عورت ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਵਧਦਾ ਰਹੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਚਾਹਵਾਂ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜ਼ਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਦੋਸ਼ੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਲੈ ਲਈ। "ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ; ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਣਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਨੀਂਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਧਿਆਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਆਈ। "ਤੂੰ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ੀ ਲਿਆਵੇਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਸਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਿੰਸਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਮੁਕਾ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ; ਦੋਸਤੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਝੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ।" ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੋਸਤੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕਹੇ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਗਹਨੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਪਟੇ, ਕਮਰਬੰਦ, ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਓ ਚਲਦੇ ਹਾਂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਰਾਤ ਭਰ। ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਇਕਠੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਹਿਲ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਕੈਦੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੋਸ਼ੀ ਫੜ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਸੋਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੋ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਈ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਮੁੜ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਪੰਜ ਸਾਲ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਠਦੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਪਾਉਂਦੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਰਹੀ। ਕਿਰਾਤਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਸਥਾਨਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਯੋਗ-ਸিদ্ধ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੇ ਡਰ, ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ; ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯਗਨ-ਭੋਜਨ, ਜੋ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਖਾ ਲੈਂਦੀ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਯਗਨ-ਭੋਜਨ ਦੇਣੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਉਹ ਉਥੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ—ਕੌਣ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੰਦਰਾਂ ਹੈ, ਮੰਗਲਿਤਰਾ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਵਕਤ ਤੋਂ, ਹਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕੰਦਰਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਦਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾਨ, ਉੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ—ਇਥੇ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਰਕਤੀ ਦੀ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। "ਮਹਾਰਾਜ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਕਰ ਕੀਤੀ ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਕਰਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ?" "ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਹਰੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹਨ।" "ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਰਕਟਾ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਕੇਕੜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ, ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕਰਕਤੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਹਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਕੇਕੜੇ ਵਰਗੀ ਸੀ।