ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਰਾਬ ਨਸਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੁਣ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲੋ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਓ, ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੋ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖੋ; ਮੈਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਵੇਦਿਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਸੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਸਿੱਧਾ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ, ਉੱਥੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੀ; ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।” “ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰੋ ਨਾ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰੋ, ਲਾਜਵੰਤ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਸਜੋ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਓ; ਉੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਰਹੋ।” ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਨਾਦਾਨ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ, ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤृਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ?” “ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਧਦਾ ਰਹੇਗਾ।” “ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ। ਫਿਰ, ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ, ਉੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਖਾਓ; ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਣਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਓ; ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਸਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਿੰਸਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲੋ ਗੇ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਵਿਹਾਰ ਹੋਵੇ; ਝੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਣੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ।” ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ, ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਮਿਤ੍ਰ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਚਨ ਕੌਣ ਨਕਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲਿਆਂ, ਹਥਬੰਦ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਦ, ਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨੋਹਰ, ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। “ਰਾਜਾ, ਚਲੋ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ; ਦੋਵੇਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ। ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਇਕੋ ਸੁਹਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਹਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ। ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਕੈਦੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਕੈਦੀ ਦਿੱਤੇ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਸੋਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਦੋ ਦਿਨ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸੌਂ ਕੇ, ਜਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਪੰਜ ਸਾਲ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਠਦੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ। ਉੱਥੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਭ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਆਤਮ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਕਿਰੀਆਤਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਬਣਾਈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਯੋਗ-ਸਿੱਧ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸਭ ਵੱਡੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਦੇ ਡਰ, ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ; ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਯਜਨ-ਪਸ਼ੂ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਹੋਣੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ—ਕੌਣ ਵਿਰਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।