ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕarkaṭī ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: “ਰਾਜਨ, ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਮਾਧਿ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਜੀਵੰਤ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਚਲ ਗਈ, ਉਥੇ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਿਆ, ਸੁਖ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕਰਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਦੇਹ ਨੂੰ ਪਾਲੀ ਰੱਖਿਆ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਦੇਹ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਨ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਕarkaṭī ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ viṣūcikā ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ viṣūcikā ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਮ ਰੱਖਿਆ: “ਤੂੰ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗੀ”; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਯਮਿਤ। ਹੁਣ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾ ਲੈ ਲਵੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਦukh ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਮੇਰੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਕਤ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਨ, ਇਹ viṣūcikā-ਮੰਤ੍ਰਾ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਨਾਡੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲਵੋ। ਰਾਜਨ, ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਓ; ਚਲੋ ਉਥੇ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ, ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਤ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਪਰਸਪਰ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੋਵੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਪਰੋਕਸ਼, ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ viṣūcikā ਰੋਗ-ਨਿਵਾਰਣ ਮੰਤ੍ਰਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਬੰਧਨ ਬਣਾਕੇ, ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ; ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਨਾ ਟਾਲੋ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੁਭਾਗਾ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਧਾਰੋ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਓ; ਉਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਪਰ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕੇਵਲ ਮਾਸ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਮ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਧਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ, ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹੋ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਜਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਚੋਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇਹ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੰਡਿਤ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਲੈ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਖਾਓ; ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਣਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਓ; ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਦੰਡਿਤ ਮਨੁੱਖ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਸਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ, ਹਿੰਸਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮੁੜ ਮਿਲੋਗੇ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਆਵੇ; ਝੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਣੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਮਿਤ੍ਰ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕੌਣ ਨਕਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ, ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ, ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਅਤੇ ਗੁਲਾਬਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। “ਰਾਜਨ, ਚਲੋ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ; ਦੋਵੇਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਇਕਠੇ ਬਿਤਾਈ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਇੱਕ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਜ਼ਾ-ਯਾਪਤ ਕੈਦੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦੰਡਿਤ ਕੈਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੰਡਿਤ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਬਰਸਾਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਔਰਤ ਸੋਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।