ਇਹ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਜੋ ਜਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਅਣੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੀ ਅਣੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦਰਖ਼ਤ, ਫਲ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਵੈਤ (ਦੁਅਲਤਾ) ਵਜੋਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਦਵੈਤ (ਅਦੁਆਇਤਾ) ਦੀ ਬੀਜ-ਛਿਲਕਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁੱਖਮ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦਵੈਤ ਹੈ, ਨਾ ਅਦਵੈਤ; ਨਾ ਬੀਜ, ਨਾ ਅੰਕੁਰ; ਨਾ ਸਥੂਲ, ਨਾ ਸੁੱਖਮ; ਨਾ ਅਜਨਮਾ, ਨਾ ਜਨਮਾ। ਇਹ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਮਿੱਠਾ, ਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਣੂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਰ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਨਾ ਅ-ਜਗਤ; ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਅਣੂ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵੀ, ਉਹ ਓਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮ ਅਣੂ ਆਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉੱਭਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦਰਖ਼ਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵੀ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਉੱਭਰਨ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਰਾਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਬੀਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਅਣੂ ਵੀ ਕੰਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਕੰਵਲ ਦੀ ਰੇਸ਼ਮ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਪਰਮ ਅਣੂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਅੱਖ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰੇਸ਼ਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਮੇਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀਆਂ ਤੱਕ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੇ ਸੁੱਖਮਤਾ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੀ ਬਣਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਹਰ ਥਾਂ ਖ਼ਾਲੀਪਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁੰਨਤਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਵੈਤ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੀ ਹੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖੋਂ, ਕਾਰਕਟੀ—ਜੰਗਲ ਦੀ ਵਾਂਦਰ—ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਢਕ, ਸੰਤੋਖ, ਆਰਾਮ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਆ ਗਈ—ਜਿਵੇਂ ਮੋਰਣੀ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਗ ਦੀ ਅੰਡੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਭਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹਾਏ! ਤੁਹਾਡੀ ਗਿਆਨ-ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਿੰਨੀ ਸੁੱਚੀ ਹੈ, ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ! ਇਹ ਵਿਵੇਕ ਦਾ ਅਣੂ, ਚੰਨਣੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਪਈ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੀ ਨਾਲ ਕੰਵਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਮੰਗਲਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੰਵਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਆਖਰ, ਜੋ ਚਿਰਾਗ ਦੀ ਲੌ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੂਰਜ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੋ—ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸੋ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੁਲਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਂ-ਰੋਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਾਰਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਉੱਦਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੋ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, “ਠੀਕ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗੀ?” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਜਾਗੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵੰਤ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ, ਅਡੋਲ ਬੈਠੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਨਣੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ—ਹਿਮਵਤ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਕਰਕਟੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਖਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਵਰਦਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਰੱਖੀ: “ਤੂੰ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗੀ”; ਇਸ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।