ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਚਾਨਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੇ ਦੀਏ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਏ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼, ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਕੋਈ ਅਸਤੀਤਵ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ। ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਜੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੇਤਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਚਾਨਣ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ? ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ? ਪਰ ਜੋ ਖ਼ਾਲਸਾ ਚੇਤਨ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੈਭਾਵਕ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਉਹ ਸੁਖਮ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਹੋਵੇ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਚਿੱਟਾ, ਕੋਈ ਕਾਲਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਧੂੰਏ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਵੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਚੇਤਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਛੋਟਾ ਕੂਟੀਆ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਥੋਸ ਖੋਹ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਚਾਨਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਤਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਵੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਉਘ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਣਾਕੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਅਸਤੀਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤੀਤਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁਖਮ ਅਨੁਭਵ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠੀ ਬੂਟੀ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨੁਭਵ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਰਮ ਪਰਮਾਣੂ, ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਭੋਗਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸੁਆਦ ਜਾਂ ਰਸ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਰਛਾਈ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਇਉਂ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਰਮਾਣੂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਰਮ ਵਿਸਥਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨਵੇਂ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਨਿਵਾਲਾ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਹੈ। ਖ਼ਾਲਸਾ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਸਤਿਤਵ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਹੀ ਰਸ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠੇ ਬਸੰਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣੇ ਬਸੰਤ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਰਮ ਪਰਮਾਣੂ ਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਰਮਾਣੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁੱਗ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਰਮਾਣੂ ਪਲ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਇਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਾਰੇ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਹੈ ਪਰ ਸੋਚ ਲੈਂਦਾ 'ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ,' ਇਉਂ ਹੀ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਭੋਗੇ,' ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਤਿਤ ਰੂਪ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਉਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਟਾਓ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਖ਼ਾਲਸਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੋ ਹੁਣ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਦਾਣਾ ਤੇ ਇਕ ਨਿਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਮੁੜੇ ਜਾਂ ਸਿੱਧੇ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਅਸਪਰਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਕਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਰਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਸਤਿਤਵ ਖ਼ਾਲਸਾ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਪਰਮ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਕਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿੱਥੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ? ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮੂਲ ਤੱਤ ਦੀ ਵੰਡ ਹੋਣੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਖਸਸੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸੁਆਦ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਚਲਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਰਮਾਣੂ, ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਗਿਆਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖੇ ਵਾਲੇ ਵਲ ਵਧਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਵਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਖੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੇਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਹੀ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਇਹ ਖੇਡ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ।