ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਆਤਮ-ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਕਰਮ, ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਾਹਰ, ਕਰਤਾ, ਪਿਓ, ਅਤੇ ਭੋਗਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਸੁਖਮਤਾ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਜ਼ਰ-ਦਾਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਤੋਲ, ਤੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤੋਲਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਗਤ ਇਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਤਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਦੂਰ ਹੈ, ਲੱਭਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੂਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵੀ। ਜਗਤ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਹਾੜ ਆਦਿ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਦਿਸਾਈ 'ਪਲ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਯੁਗ ਦੀ ਦਿਸਾਈ 'ਯੁਗ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਯੁਗ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਰ, ਯੁਗ ਅਤੇ ਪਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਵੈਤ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? "ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ," ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਲਈ, ਇਕ ਰਾਤ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਮਝੀ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ ਯਕੀਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਹੈ—ਸਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠ—ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੰਗਣ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਲਕ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਨੇੜਤਾ ਜਾਂ ਦੂਰਤਾ ਨਹੀਂ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ, ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਦੂਰ, ਪਲ ਅਤੇ ਯੁਗ, ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦੋ ਆਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਰਤਾ ਭੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹੈ; ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਪਰ ਕੇਵਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਸਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੰਗਣ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਦਿਸਦਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦ ਕੰਗਣ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਸੋਨਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਜਾਗਰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਸਲ ਹੈ; ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ; ਚੇਤਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਚੇਤਨ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਹ ਜੜ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਤਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਈ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਪ—ਹਵਾ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਦਿਸਾਈ ਅਸਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਅਦਵੈਤ ਹੈ। ਜੋ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ ਕੰਧ ਆਦਿ ਦੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੋਹ ਦੀ ਧੂੜ ਕਰਕੇ ਸੋਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਜਗਤ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੰਧ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਾ ਸਚ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਜਗਤ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਐਸੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਕੰਧ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੰਧ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਦੇ; ਜੋ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵ ਤੱਕ, ਕੇਵਲ ਮਨ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਸਾਈ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਖੱਟ, ਕੰਧ ਅਤੇ ਖਾਲੀਪਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸੰਕੋਚ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਠੋਸ ਲਕੀਰਾਂ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਸਾਈ ਦੀ ਵੱਖਰੇਪਣੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉੱਚੀ ਦਿਸਾਈ ਸਭ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੂਟੇ ਦੀ ਜੜ ਵਿੱਚ ਬੀਜ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਬੂਟਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਦਰਸ਼ਨ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਜਗਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਬੂਟਾ ਅਭਿੰਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਗਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰਾ, ਅਜਨਮਾ, ਇੱਕ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪੱਖ ਜਾਂ ਗਣਨਾ ਨਹੀਂ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਦਭੁਤ, ਬਹੁਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਕੇਵਲ ਦਿਸਾਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਰਾਜਾ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ। ਪਰਮਾਣੂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ। ਧੁਨੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਧੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਣੂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਉਹ ਹੀ; ਇੱਥੇ ਕਾਰਨ ਕੇਵਲ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਤਮ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਆਤਮ ਸੈਂਕੜੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਇਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਜੜ-ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਖਮ ਸਰੂਪ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਆਕਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਦੁਆਰਾ ਅਪਸੋਰਬ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਣਬਦਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਬਾਹਰਲੇ ਸਾਰੇ—ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ—ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਕੇਵਲ ਮੋਹ ਦੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਦਾਹਰਨ ਕਾਮੀ ਲਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਉਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਦਵੈਤ ਖੇਡ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।