ਰਾਤ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਸਨਾਟੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੈਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੈਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨੇਕ ਹੋ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਉਹ ਦੈਵੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਕੋ ਇੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਉੱਤਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਸਮਝ ਲਓ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਪਤਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ "ਪੂਛੋ", ਤਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਕੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬੁੱਲਬੁੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਥਾਨ ਕੀ ਹੈ, ਅਸਥਾਨ ਕੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਅੱਗੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾੜਦੀ ਨਹੀਂ? ਨਾ-ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ? ਅਤੇ ਕਿਸ ਤੋਂ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?" "ਬੇਲਾਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਅੰਕੁਰ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਖਜਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ? ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਦੂਰ ਹੈ ਪਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਪਲ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਯੁੱਗ ਇੱਕ ਪਲ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਰ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਹੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਪਰ ਬੇਹੋਸ਼?" "ਕਿਹੜਾ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਧੁਨ ਅਤੇ ਬੇਧੁਨੀ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੌਣ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਂ ਹੋਇਆ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਿਨਕਾ ਵੀ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਨਾਲ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦਾ ਖੇਤਰ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?" "ਕਿਹੜੀ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਂਡੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਨ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਆਪਣੀ ਨੰਨ੍ਹੇਪਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਪਰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਵਾਲ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਚਾਨਣ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਨੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਜਿਸਦੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਨ? ਪਲ, ਮਹਾਂਯੁੱਗ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਂਯੁੱਗ ਕੀ ਹਨ?" "ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ? ਬੀਜ ਤੋਂ ਫਲ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਦਿੱਖਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਜੀਵ ਵਿੱਚ? ਕਿਹੜਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ?" "ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਆਪਣੀ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਦਵੈਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ?" "ਕੌਣ ਆਤਮਾ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਕੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੌਣ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਉਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫੇਂਨ?" "ਉਸ ਇੱਕ ਤੋਂ, ਜੋ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਕਿਉਂ ਦੁਇਤਾ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?" "ਕੌਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ—ਅਸਲੀ ਤੇ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਸੰਸਾਰ—ਭੂਤਕਾਲ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ—ਸਦਾ ਇਕਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ?" "ਕੌਣ, ਜੋ ਉੱਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੁਰੰਤ ਦਰੱਖਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਮੁੜ ਬੀਜ?" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੈਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਲੋਟਸ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਮੈਰੂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹਨ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਫੈਲਾਇਆ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਸਤੀਤਵ ਆਪ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਕਸਾਰ ਨਹੀਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਓਸ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਦੇਹ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਨਾ ਮਿਟਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੈਤਣ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਇੰਧਨ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਝ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਤ ਵਾਸਣੀ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਚੱਜੀ ਪਤਝੜ ਦੀ ਬਦਲੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਂ ਦੈਤਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛ ਲਏ, ਤਾਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।