ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਛਾਪ ਸੀ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਅਸਤੀ ਤੇ ਅਨਸਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਪੁੱਛਾਂਗੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਮੇਂ ਹੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸਦਾ ਹੱਸਾ ਉਠ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਢੁੰਗ ਨਾਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਨਿਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਵੀਰ ਪੁਰਸ਼ੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇੱਕ ਦੂਸਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਿ੍ਰਆਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਦੀ ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੀਏ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਰਾਜੇ ਦਾ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰੇ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਇੰਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸਤਰੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਲਈ ਗਲਤ ਮੰਤਰੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆੜਦਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਮੰਤਰੀ ਚੰਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਚੰਗੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਚਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨਤਾ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਅਸਲ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਉਹ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਲਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।" "ਸੱਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਨਜ਼ਰ ਰਾਜਸੀ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜਾ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨੇਕ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਪਾਵੋਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।" "ਇੱਕ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੋ।" ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੈਤਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੂਛੋ", ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸੁਣੋ ਉਹ ਸਵਾਲ: "ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਖਮ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ—ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਅਕਾਸ਼ ਕੀ ਹੈ, ਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਕੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣਾ ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਪਰ ਚੱਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ ਪਰ ਖੜਾ ਨਹੀਂ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਚੇਤਨ ਹੈ ਪਰ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭੇ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਅੱਗੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤੇ ਕੌਣ ਅੱਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾੜਦਾ ਨਹੀਂ? ਨਾ-ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ? ਤੇ ਕਿਸ ਤੋਂ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?" "ਬੇਲਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਬੂਟਿਆਂ, ਅੰਨੇ ਜਣਮਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਕੀ ਹੈ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖ਼ਜਾਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਖ਼ਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਰਤਨ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਚਾਨਣ, ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੈ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ? ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਦੂਰ ਹੈ ਪਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਪਲ ਯੁਗ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਯੁਗ ਪਲ ਹੈ? ਕੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੀ ਚੇਤਨ ਹੈ ਪਰ ਅਚੇਤਨ?" "ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਹਵਾ ਦੇ, ਹਵਾ ਹੈ; ਜੋ ਧੁਨੀ ਹੈ ਤੇ ਅਧੁਨੀ ਵੀ? ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਕੌਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਯਤਨਾਂ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਸ ਵਲੋਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਖੋਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" "ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਨਾਲ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦਾ ਖੇਤਰ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?" "ਕਿਸ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਟਕੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਨ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਆਪਣੀ ਸੁਖਮਤਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਵਾਲ ਦਾ ਸੌਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਚਾਨਣ ਹੈ ਜੋ ਉਜਾਲਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੋਵੇਂ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਖਮ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਹੈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇ-ਸਵਾਦ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਚੱਖਣਯੋਗ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਹੜਾ ਐਟਮ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਪਲ, ਇੱਕ ਮਹਾਯੁਗ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਯੁਗ ਕੀ ਹਨ?" "ਕਿਹੜੇ ਐਟਮ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ? ਬੀਜ ਤੋਂ ਫਲ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ? ਕੌਣ ਕਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ?" "ਦਿੱਖਣਯੋਗ ਧਨ ਲਈ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਵੇਖਕੇ ਵੀ, ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਆਪਣੀ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ?" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਦਵੈਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ?" "ਕੌਣ ਆਤਮਾ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਵੇਖੇ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਚੂੜੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੌਣ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਕਿਉਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਿਸਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫੇਣ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ?" "ਉਸ ਇੱਕ ਤੋਂ, ਜੋ ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਕਿਉਂ ਦਵੈਤ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੈਤਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਸਭ ਸੰਦੇਹ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉਲਝਣਾਂ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਮੀਦ ਕਰਦੀ ਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਉੱਤਰ ਦੇਣਗੇ।