ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਹਿਲਾ ਸੀ ਜੋ ਕਾਲੀ ਘਣ ਘਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਚ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਖਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਰਗੀ ਘਣੀ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਸ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਹਵਾ ਵਗਦੀ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ-ਡੁਲਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੇਟ ਵਰਗੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਲ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਸਤਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀ ਰੁੱਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਿਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਭੰਭੀਰੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਖਤਰਨਾਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਰਕਟੀ ਨਾਮਕ ਦੈਵੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ—ਦੇਖੇ, ਜੋ ਵਟਾਲਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਂਸਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਰਕਟੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੋਝ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੂਰਖ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮੰਨਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਮੌਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਉਤ्थਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਅਗਿਆਨ ਆਤਮਾ ਹਿੰਸਕ ਭੋਗ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਵੈ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਰਕਟੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਬਦਕਿਸਮਤ ਹੀ ਆਈ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੌਕਾ ਗਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਾਸਾ ਵੀ ਸੀ: "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨੇਕ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ।" ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਾਂਗੀ—ਜੇ ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ; ਗੁਣਵਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਉਹ ਮੰਨਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਅਸਲੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਗੁਣਵਾਨ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ; ਗੁਣਵਾਨ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਗੁਣਵਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਭਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਗੁਣ ਦਾ ਤਿਆਗ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਗੁਣਵਾਨ ਦੀ ਓਟ ਹੈ; ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਫਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗੁਣਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਮੈਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਾਂਗੀ: ਕੀ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਜ਼ਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀਓ?" "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋਸ਼ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਨੁਕੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਦੰਡ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੈਵੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਤਿ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤੜਕ ਜਾਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਉਹ ਚੀਕੀ, "ਹੇ! ਹੇ! ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਕਾਸ਼-ਰਸਤੇ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਮਹਾਂ-ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ! ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ—ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋ? ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਬਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ?" "ਹੇ! ਹੇ! ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾ—ਭੰਭੀਰੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਕੌਣ ਡਰਦਾ ਹੈ?" "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਲਕੜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ—ਕਿਉਂ? ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਜਦ "ਰਾਜਾ" ਸ਼ਬਦ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਾਸੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਦੀ ਧੁਨੀ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਘਟਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ گردਨ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਕਾਲੇ ਕਾਜਲ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ; ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮਸਲਣ ਤੇ ਥਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹਲ ਤੇ ਛਾਣਣ ਦੀ ਮੁਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ-ਰਾਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਕਾਲੀ, ਭਾਰੀ, ਮਾਸੀ ਰਾਤ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਸtan ਨੀਲਮ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਝੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਸਲਣ ਤੇ ਹਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝੂਲਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਨਾਇਕ ਅਡੋਲ ਰਹੇ; ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਲਿਪਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭੀ ਡਰ ਭਰਮਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।