ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹਦੀ ਉੱਚੀ ਨੀਅਤ ਫਲ ਲੈਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜੋਂ ਵਾਪਸ ਓਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੈਤਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਜੋ ਕਦੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਬੀਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਲੀ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਕੋਪਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂਗੀ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਕੁੰਜ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅੰਦਰਲੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਪਰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਤੂੰ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਦੀ ਆਧਾਰ ਬਣੇਂਗੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਨਜੁਕ ਚਾਲ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇਂਗੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਪਰ ਸਦਾ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗੀ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਵੀ ਲਏਂਗੀ। ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਸੁਚੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲੋਟਸ-ਜਨਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਨ ਵੈਰਾਗ, ਨ ਰਾਗ—ਸਿਰਫ਼ ਅਰਥ ਦੀ ਪਕੜ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਹੱਥ, ਫਿਰ ਟਾਹਣੀ, ਫਿਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਮਨ-ਚਾਹ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਉੱਗੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ-ਚਾਹ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਸੁਚੀ ਮੁੜੋਂ ਕਾਰਕਟੀ, ਦੈਤਣੀ ਬਣ ਗਈ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਗਾਢ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਮੋਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੋਲਾ ਉਤਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਪਦਮਾਸਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਸਾਫ ਚੇਤਨਾ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸੁਣ ਕੇ ਨੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰ ਵਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਖਾਵਾਂ?" ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ।" "ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਤ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਉਚਿਤ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਾ ਖਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਨਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਭੋਗਿਆ ਧਨ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਖਾਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਨੂੰ ਨ ਜੀਊਣ ਦਾ, ਨ ਮਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਮਨ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਰੀਰ ਤੇ ਅਸਰੀਰ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਵਾਯੂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਦੈਤ-ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਛੱਡਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। "ਜਾ, ਕਾਰਕਟੀ, ਅਤੇ ਮੂੜ੍ਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਜਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ," ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਾ ਲੰਘ ਕੇ ਵਾਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਕਿਰਾਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਪਸ਼ੂ, ਭੀੜ-ਭਾੜ, ਧਨ, ਫਸਲਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਮਾਸ, ਅਨੰਤ ਮੂਲ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਨਾਜ, ਹਿਰਣ, ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ, ਪੰਛੀ ਆਦਿਕ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਘੁਟਦੇ ਤੇ ਪਿਘਲਦੇ ਕਾਜਲ ਦਾ ਪਹਾੜ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਰਾਤ-ਚਰਣੀ, ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਇੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਣ। ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਚੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਨੇਰਾ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੂਰ ਤੇ ਲੰਬੜੀ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਧੁੰਦ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ। ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਤੰਗ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ। ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਦੀਵੇਆਂ ਨੂੰ ਵੰਕ ਦੇਂਦੀ; ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਦੀ ਛੇਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੈ। ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ, ਉਹ ਕੇਕੜੇ ਦੀ ਸਾਥਣੀ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੀ, ਜੰਗਲੀ ਡਾਇਣ ਵਾਂਗ; ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਪਿਸਾਚ ਜਾਂ ਭੂਤ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਖਲੋਤੀ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਗਾੜ੍ਹ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ; ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ ਹਵਾ, ਪਤਝੜ ਦੀ ਠੰਢ ਤੇ ਓਸ ਹੈ। ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰਸ, ਮੇਡਕ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀ ਹੈ; ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਹਨ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿੜਕਾਅ ਨਾਲ ਗਰਮ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਹੈ ਜੋ ਅਣਦੇਖੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ ਜੋ ਉਲੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੰਡਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਰੜੀ ਚੀਕ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡਵਾਸੀ ਸੁੰਞੇ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਨਗਰਵਾਸੀ ਸੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਵਾਵਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਘੋਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਬੱਦਲ ਵਗ ਰਹੇ ਹਨ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੌਨ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਰਕਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ, ਕਦੇ ਚਾਨਣ, ਕਦੇ ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈ।