ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੇਸਰੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਬੀਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਹਵਾ, ਜੋ ਲੰਬਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਥਕ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਹ ਅੰਤਹੀਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੂਈ-ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਉਭਰਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜੂੜੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੂਚੀ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਸਹਿ ਰਹੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਕੇ ਗੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁੱਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਹਵਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ, ਫਿਰ ਛੱਡਦੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਣ ਦਿੰਦੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਥਕ ਚੁਕੀ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਅਡੋਲ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਕ ਰਤੀ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ, ਪੂਰਨਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਨਾ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਹ ਲੰਬੇ ਜੂੜੇ ਵਾਂਗ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਸੂਈ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇਖ ਕੇ ਨਮ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। "ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀ ਸੂਈ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ?" ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੂਕ ਹੋ ਗਈ। "ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਇਹ ਮਹਾਂ ਤਪਸਿਆ!" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਵਾ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਕੇ, ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੇਠਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਗਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ, ਸੂਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਟੋਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।" "ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ — ਹਿਮਵਤ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਈ ਚੰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਧਾਰੀ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤਪਸਵੀ ਨਾਰੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੂਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਨੇ ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੇਟ ਦੀ ਖੋਹ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।" "ਸੁਕੜਨ ਤੇ ਗਰਮੀ ਲਈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਠੰਡੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।" "ਚਲੋ, ਸਾਰੇ, ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲੋ; ਜਾਣ ਲਓ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਰਦਾਨ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਹਵਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ। ਸੂਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰਦਾਨ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੂਈ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸਾਫ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਬਦਲਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਸੀ। ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਾਂ-ਜੀ ਵਾਂਗ, ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਦਿਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਲੈਂਦੀ; ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਨਿਹਾਰਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖ ਦੇਖਦੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਲੈਂਦੀ; ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਆਦਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ। ਛਾਂ-ਸੂਈ, ਤਪਸਵੀ-ਸੂਈ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ — ਇਹ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰਾਨਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੱਦ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੂੜ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਏ। ਅੰਤਮ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ; ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਤਰਕ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਆਏ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਿਹਾ, "ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਲੋ, ਧੀਏ!" ਸੂਈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੇਵਲ ਸੁਖਸ਼ਮ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ ਤੇ ਕਰਮ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ। "ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਅੰਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਂਗੀ।" "ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਵਿਵੇਕਿ ਖਿੜ ਚੁਕੀ — ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਥਿਰ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਸੁਖਸ਼ਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਮੈਂ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਵੇ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ; ਕਲਪਿਤ ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਈ, ਨਿਰਣੈ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਰਮ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੁੱਪ ਖੜੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਧੀਏ, ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਲੋ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹੋ।" "ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਨਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ।