ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਜੀਵੰਤ ਸੂਈ, ਜੋ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਐਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡੈਮਨਿਸ਼ (ਰਾਖਸ਼ਣੀ) ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੂਈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਨੀਅਤ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਹਵਾ ਭੇਜੀ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਕਾਸ਼-ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਹਵਾ, ਜੋ ਸਾਰਥਕ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜੀ ਘੇਰੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵੇਹਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਟਾਪੂਆਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਵਿੱਪ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਉਸਦੇ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਪੂ, ਗੋਮੇਦਾ ਦਵਿੱਪ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੇਂਦਰਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੱਕਰ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਖਾਈ, ਅੰਦਰਲੇ ਪਹਾੜੀ ਸਮੂਹ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦਵਿੱਪ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਪਲੇਟੂ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂ 'ਸ਼ਵੇਤ' ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਤੱਤ-ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਘੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਕੁਸ਼ਾ ਟਾਪੂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ। ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰ ਚਲਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਕਾ ਟਾਪੂ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗਾ ਆਕਾਰ, ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਮਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਖਾਈ, ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਵਾ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਥੇ ਸੁਚੀ ਨਾਮਕ ਤਪਸਵਿਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸਣੀ, ਦੂਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਅਛੂਤੀ, ਉਥੇ ਮਿਲੀ। ਉਥੇ ਹਾਲੇ ਘਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਮਰੀਚਿਕਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਮਰੀਚਿਕਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਰਗੀ ਦਿਸਦੀ। ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਬੇਅੰਤ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵੀ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਹੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੇਸਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਚੰਦਨ-ਵਾਂਗੀ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੀ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਠੰਢਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਹਵਾ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਦਵਿੱਪਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀ-ਘੁੰਮਦੀ, ਆਖਰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਅਣੰਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਆਕਾਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪਤ ਗਰਮੀ ਸਹਿਣਦੀ, ਸਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਸੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਪੇਟ ਇਕ ਗੰਢ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਬਾਹਰ ਛੱਡਦੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾਹ ਹਿਲਦੀ, ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ, ਜੋ ਇਕ ਰਤੀ ਮੋਹ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਪੂਰਨਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾਂ ਵਧ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸੂਈ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਿਆਂ ਖੜੀ ਰਹੀ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੂਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਪਰ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ। "ਵਾਹ! ਕਿੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ venerable ਸੂਈ ਦੀ!" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਉੱਡਦੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਪਾਰ ਕਰਦੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਛੱਡਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ; ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਇੰਦਰਲੋਕ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" "ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹਿਮਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਜਵਾਈ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਦੇ ਉੱਤਰੀ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤਪਸਵਿਨੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਹਵਾ ਆਦਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਜੇਤਣ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਖੋਹ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।" "ਸੁਕੜਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਲਈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਉਸਦੀ ਘੰਭੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਠੰਢ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।" "ਅਤੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ; ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇਹ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਲਿਆਵੇ।