ਇੱਕ ਵਾਅਦਿਆਂ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਾ ਦੀ ਇੱਕਤਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਆਪਣੀ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੰਕੇਤ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਕੇਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਥਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਿਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਤ ਸੂਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਰੀਰਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਗੁਣ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਭਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ," ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਨ-ਸੁਆਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਆਕਾਸ਼-ਗ੍ਰਿਫ਼ (ਵਲਚਰ) ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦਾ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਲਚਰ, ਕਿਸੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਅਗਨੀ-ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਆਪਣੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਈ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਲਚਰ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਈ-ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨਿਰ-ਸੰਕਲਪ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਪੈਰ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਇਕ ਅਣੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵਲਚਰ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਦੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਪਾਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਕ੍ਰੈਸਟ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੀਵਨ-ਸੂਈ, ਜੋ ਵਲਚਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਚਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ-ਸੂਈ ਵਲਚਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨੱਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸੁਗੰਧ। ਵਲਚਰ, ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰ ਉਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਕੂਲੀ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਤਪ ਦੀ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ, ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ-ਸੂਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਪਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜਫੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੂਈ, ਲੰਮੇ ਤਪ ਦੀ ਭਗਤ, ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ), ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਖੁਦ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ-ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ-ਚੇਤਨਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜੀ ਬੇਲਟ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘੇਰਾ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜੀ ਸਮੂਹ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਵੀਪ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘੇਰਾ, ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ, ਗੋਮੇਦ ਦਵੀਪ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੱਕਰ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਖਾਈ, ਅੰਦਰਲੇ ਪਹਾੜੀ ਸਮੂਹ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦਵੀਪ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਪਲੇਟੂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਹਾੜੀ ਕ੍ਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦਵੀਪ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੇਵ-ਨਿਵਾਸ ਅੰਦਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਦਵੀਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਚਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਸ਼ਾਕਾ ਦਵੀਪ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ, ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਖੇਤਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਨਮਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਬੁਦਵੀਪ ਦਾ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਹਾੜੀ ਸਮੂਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖਰੀ ਥਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਵਾ ਜੰਬੁਦਵੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਚੀ ਤਪ-ਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉੱਚੀ, ਭਿਆਨਕ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ—ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ—ਦੂਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼—ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਘਾਹ ਦਾ ਉਗਣਾ ਅਜੇ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਮਰਿਚਿਕਾ ਦੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਰਿਚਿਕਾ ਦੇ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਕਿਨਾਰੇ ਬੇਅੰਤ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵੇਂ ਵੀ ਵੇਖਣ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਚੀ ਦੀ ਤਪ-ਕ੍ਰਿਆ, ਹਵਾ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਭਿਵਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।