ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਵਤ ਤਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਉਸ ਤਪ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ Indra ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਪ ਕੌਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੂਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਹਾੜ ਚੀਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਏ ਤੇ ਮੈਲਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੇਖੋ, ਇੰਦਰ! ਤਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਕਰਕਟੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗੀ। ਉਹ ਮੁੜ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕਰਕਟੀ ਕਿਵੇਂ ਸੂਚੀ-ਦੈਤਿਆ ਬਣੀ? ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਇਆ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਜੀਵੰਤ ਸੂਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਬਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਨਰਮ ਤੋਤੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਆਸਰਾ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਸੂਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਡੀਆਂ, ਰਗਾਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਚੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਡੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਤੀਖਾ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਦਰਦ। ਉਹ ਇਸ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਸਰੀਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀ, ਉਸਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਸੋ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਕਾਮਨਾ-ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੀ। ਉਹ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਨੂੰ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਪੀ ਜਾਂਦੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਚਬਾਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾ ਗਿੱਧ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ, ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦੀ। ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ-ਉਤਰਦੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਂਵੇ ਵਾਂਗ ਉਡਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਣੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ। ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਪੂਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੱਚੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਜੜੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਵਾ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਜਦ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਿਰਫ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਠਦੀ, "ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੂਈ ਬਣ ਜਾਵਾਂ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣਦੀ ਹੈ—ਸੁਚੱਜੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੀਖੀ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਹਵਾ-ਵਾਂਗ ਸੂਈ, ਜਿਸਦਾ ਆਸਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੀਣਾ, ਖਾਣਾ, ਖੇਡਣਾ, ਹੱਸਣਾ, ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ, ਨੱਚਣਾ, ਗਾਉਣਾ, ਜਾਗਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਅਨੇਕ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਰੀਰਧਾਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਹ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਮਸਤ, ਅਸਮਰਥ ਜੀਵ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਮਾਦਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਘੁੰਮਦਾ। ਜਦ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਘਟੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਮਸਤ ਜੀਵ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਚੱਕਰ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਮਗਰਮੱਛ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਤੇ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹਾਥੀ, ਊਠ, ਹਿਰਣ, ਘੋੜੇ, ਸ਼ੇਰ ਆਦਿ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਮੰਚ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਤਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹਿਲਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਾਭ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੀ ਚਾਲ ਅਣਜਾਣੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਆਪਣੇ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦੀ। ਆਪਣੀ ਵਾਸਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਵਾਸ ਲੱਭਦੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੀ ਦੈਤਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ; ਜੀਵੰਤ ਸੂਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਤਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੀ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਦਰਅਸਲ, ਗੁਣ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ; ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਭਰੇ ਪੇਟ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ," ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਆਕਾਸ਼-ਗਿੱਧ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦਾ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।