ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਮੂਲ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਣਕੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੱਕਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅੱਡੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਭਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਧਾਗਾ ਦੂਰ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਓਹ ਉੱਚੀ ਭਰਪਾਈ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਧਾਗੇ ਦਾ ਅੰਤ ਲਗਾਤਾਰ ਕੱਢਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਚੀਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਸੂਈ ਨਾਲ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਗੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਓਹੀ ਉੱਚੀ ਭਰਪਾਈ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਚਾਨਕ, ਜਦ ਉਹ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਭਰਪਾਈ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੈਤ-ਸੂਈ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ। ਸੂਈ ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਥਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਚੀਰ ਕੇ ਧਾਗਾ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਾਗਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਾਂਗ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸੂਈ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਲੋਕ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਾਗੇ ਦੇ ਗੁੰਝ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਤੇਜ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀ ਸੂਈ ਸੋਚਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੀਰਾਂ?"—ਇਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇਜ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਲਿਬਾਸ ਹੋਣ, ਸੂਈ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚੀਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇਕ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਉਂਗਲ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਸਾ ਉਗਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੁਭਾਵ ਕਾਰਨ, ਚਾਹੇ ਧਾਗਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਨਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗਧੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਧਾਗਾ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਚੀਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੇਨਸੀਬ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤੇਜ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ; ਜਦ pierce ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੂਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਲਟਕਣ 'ਚ ਟੰਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਇਹ ਰੂਈ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਦੋਸਤੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ? ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧੌਂਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਮਾਨਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਉਦਾਨਾ ਦੇ ਉਲਟਣ ਨਾਲ, ਉਦਾਨਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਸੋਜ, ਰੰਗ ਉਡ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਪਾਗਲਪਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਹ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਖਾਂ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲ ਚੀਰ ਕੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਮਲ-ਮੂਤਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਿਕੰਮੀ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਹੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੱਚੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਕਿਰਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨਮਤੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝਗੜਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਕਾ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਸਤੂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅਜੀਬੀਅਤ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੂਏ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਦੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਧਾਗਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਖਰੀ ਨਾਸ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੋਚ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਈ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਗੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੰਦ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਬਾਹਰਲੇ ਚੀਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਚੀਰਨ ਵਾਲੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਤੇਜ, ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕਠੋਰ, ਇਹ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਧਾਗਾ ਚੀਰ ਕੇ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਦਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹ ਚੀਜ਼ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਕੰਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਰੂਈ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਰਾਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਦੇ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਇਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਜਦ ਸੰਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਮੰਦ-ਮੰਦ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਕਟੀ ਨਾਮਕ ਦੈਤਣੀ ਨੇ ਸਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਖੂਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਪਰ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਸ ਦੀ ਸੂਈ ਅੰਦਰ ਭਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਭਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੂਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟ ਗਈ ਹਾਂ! ਮੈਂ ਸੁਖਮ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਕ ਨਿਵਾਲਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦੀ।" "ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਮਨ? ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਇਨੀ ਅਨਸੁਖੀ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਰਸਦਾਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਚਰਬੀ ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹਾਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।" "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।