ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਕ ਦੈਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਸੂਈ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਭੂਤਣੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਟਕਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਹੀ autumn ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਇਹ ਭੂਤਣੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਲਾਚਾਰ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਮੋਟੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਹਵਾ-ਸੂਈ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਹੌਲੇਰਾ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੋਗ ਬਣ ਗਈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੂਈ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਸ ਭਟਕਦੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਨਤਰ ਤੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਭੂਤਣੀ ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ। ਅੰਦਰੋਂ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਗ-ਰਗ ਵਿੱਚ, ਨਸੀਬ ਮੰਦ, ਪੀਲੇ ਧੂੜ ਵਿੱਚ, ਸੂਕੜੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਟ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਸੁਖਮ ਘਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ। ਉਹ ਅਰਥ-ਹੀਣ, ਛਾਂ-ਹੀਣ, ਖਾਲੀ, ਸਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ; ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ, ਤੇ auspicious ਦਰਖ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਮੋਟੇ, ਗੂੰਝੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੂਤਣੀ ਵੱਸਦੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਉਹ ਡੰਡੇ ਦੇ ਟਿੱਪ 'ਤੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੂਕੜੀ, ਰਸ-ਹੀਣ ਹਵਾ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਸਦੀ। ਇਹ ਭੂਤਣੀ ਗੰਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਸੀਨੇ, ਝੜ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਰਸ ਵਿੱਚ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਸਦੀ। ਕਦੇ ਧੂੜ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ; ਕਦੇ ਕੂਏ ਦੇ ਪਾਸਲੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੂੰ-ਭਰੀ। ਉਹ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ, ਸੁੱਕੀ, ਟੁੱਟੀ, ਪੈਚਾਂ ਤੇ ਗੰਦਲੇ ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਜੂੰ, ਦਾਗ, ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ, ਖੂਨ-ਭਰੀ, ਨਖ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਧੁਰ ਨਾਲ ਦਬਾਈ ਗਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ। ਕਈ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਰਘ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਥੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ। ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਧਾਗਿਆਂ ਤੇ ਸੰਦਾਂ ਦੇ ਗੱਠ ਨਾਲ ਭਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੀ, ਉਠ-ਉਠ oxen ਦੁਆਰਾ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਹੱਥ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ; ਧਾਗਾ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਕਿਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਠੋਰ, ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ pierce ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਮੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੂਈ, ਮਨ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਵੱਕੀ ਹੋਈ, ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ, ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡੁੱਬਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦਾ ਪੱਤਾ। ਸੂਈ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖਮ ਧਾਗਾ ਅੰਤ ਤੱਕ ਛੱਡਦੀ, ਸੁੰਦਰ loom ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਭਰਾਈ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਭਰਾਈ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ loom ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਧਾਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਨਿਰੰਤਰ ਛੱਡਦੀ। ਜੇਕਰ ਪੁਰਾਣੀ, ਟੁੱਟੀ ਚੀਜ਼ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਭਰ ਜਾਂਦੀ, ਇਥੇ ਉਦਾਹਰਨ, ਫਟਿਆ ਕਪੜਾ ਸੂਈ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਧਾਗੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ; ਤੇ ਉਸ ਉੱਚੀ ਭਰਾਈ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਥਕ ਚੁੱਕੀ ਭਰਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਭੂਤ-ਸੂਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ karma ਦੇ ਪਰਿਨਾਮ ਵਾਂਗ ਤੜਫਦੀ। ਇਹ pierce ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੋੜੀ ਦੀ ਚੌਂਕ ਆਵਾਜ਼; ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਥਕਾਵਟ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ-ਵਾਰ pierce ਕਰਦੀ, ਤੇ ਲੰਬਾ ਧਾਗਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ, ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦ-ਮਤ ਲੋਕ vital points 'ਤੇ ਛੁਪ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਾਗਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੂਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ: "ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ pierce ਕਰੀਏ?"—ਇਹ ਤੇਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਕਪਾਸੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਸੂਈ ਸਮਾਨ pierce ਕਰਦੀ; ਮੂਰਖ ਹੀ ਗੁਣ ਤੇ ਅਗੁਣ ਦਾ ਫਰਕ ਨਕਾਰਦੇ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਵਿੱਚ ਦਬੀ, ਸੂਈ ਚਮਕਦਾ ਧਾਗਾ ਲੈਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤਹੀਣ ਰੱਸਾ ਉਗਲਦੀ, ਅੱਗੇ ਵੇਖਦੀ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਿਰਦੇ-ਹੀਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਧਾਗਾ ਲਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਦੀ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ। ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇਕਰ ਗਧੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਧਾਗਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਸੂਈ—pierce ਨਾ ਕਰਦੀ, ਹਿਰਦੇ-ਹੀਣ—ਅਭਾਗੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸੂਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ; pierce ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਈ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਲਟਕਾ ਉੱਤੇ ਲਟਕਦੀ। ਹੱਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤੀ; ਕੌਣ ਐਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ? ਆਮ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅੰਦਰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, bellows ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਸਮਾਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮਾਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ; ਉਦਾਨਾ ਦੇ ਉਲਟਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਦਾਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ।