ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਹਦੋਂ ਵੱਧ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖਾਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੀ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਹਦੋਂ ਵੱਧ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਵੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਸੂਈ-ਸਮਾਨ, ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਦੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸত্তਾ ਨੇ ਉਸ ਸੂਈ-ਸਮਾਨ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਜੀਵੰਤ ਸੂਈ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੂਈ-ਸਮਾਨ ਸত্তਾ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੇਹ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰ ਜੀਵਨ-ਧਾਗਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਕৃতি ਤੀਖੇ ਦਰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ, ਜੋ ਉਸ ਛੇਦ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਜਾਂ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਨਜ਼ੁਕ ਕਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਚਲਚਲ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਦੂਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਦੇਹ ਦੋ ਸੂਈਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਜੰਗਲੀ ਚਾਵਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਂਗ ਪਤਲਾ, ਰੂਈ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ੁਕ। ਇਸ ਦੋਹਰੀ ਸੂਈ-ਆਕृति ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਲੱਗੀ; ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਦੇ ਹਲਕੀ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕੇਕੜੇ-ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਭਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੂਈ-ਸਮਾਨ ਭੂਤਪਣ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਦੇਹ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਨਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ; ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੂਈ-ਸਮਾਨ ਭੂਤਪਣ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕੋਣਾਂ ਵੱਲ ਭਟਕਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਟਾ ਦੇਹ ਓਥੇ ਹੀ autumn ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ, ਕਿਸੇ ਬੇਸਹਾਰੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਮੋਟੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ-ਸੂਈ ਅੰਦਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਹੈਜ਼ਾ-ਸਮਾਨ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੁਖਮ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜੀਵਨ-ਸੂਈ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੈਜ਼ਾ-ਸਮਾਨ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ; ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਗੁਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਦੋਹਾਂ ਦੇਹਾਂ ਨਾਲ—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਧੂੜ ਨਾਲ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਢਕ ਜਾਂਦੀ; ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ। ਅੰਦਰ, ਉਹ ਪੱਟਿਆਂ ਦੇ ਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਬਦਕਿਸਮਤ, ਪੀਲੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਟੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ, ਨਜ਼ੁਕ ਘਾਹ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ। ਉਹ ਅਰਥ-ਰਹਿਤ, ਛਾਂ-ਰਹਿਤ, ਖਾਲੀ, ਸਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਿੱਥੇ ਮੱਖੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮੋਟੀਆਂ, ਗੰਢੀ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ; ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਟਾਂਡ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ; ਕੜੀ ਤੇ ਰਸ-ਰਹਿਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੰਪਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਗੰਦਗੀ-ਬੱਦਲ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ; ਪसीਨੇ, ਝੜ, ਤੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਤੇ ਚੀਟੀ-ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਧੂੜ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਨਖਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਖਰਾਬ; ਕਦੇ, ਕੂਏ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਤੇ ਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਵਿਰਲੇ, ਸੁੱਕੇ, ਤੇ ਪੜੇ, ਟੁਕੜੇ ਤੇ ਗੰਦਲੇ ਪੰਡ; ਰਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਫਾ ਹੋਏ। ਜੂ, ਦਾਗ, ਤੇ ਖੂਨ-bearing, ਖੂਨ-ਭਰੇ, ਨਖ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ; ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਅਕਸਲ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ; ਆਉਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ। ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਧਾਗਿਆਂ ਤੇ ਸੰਦਾਂ ਦੀ ਗੱਠੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਜਦੋਂ ਪਾਲਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੀ, ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘੁੰਮਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਲੁਕਦੀ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫਿਸਲ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ; ਧਾਗਾ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਥੱਕੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਗਦੀ, ਪਰ ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਤੀਖੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਤੀਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੂਈ, ਮਨ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਵਕਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੀ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਥੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡੁੱਬਦੀ ਨਹੀਂ। ਚਕਰਵਾਦੀ ਚਲਚਲ, ਮਨ ਦੇ ਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕੋਣਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ। ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਖਮ ਧਾਗਾ ਅੰਤ ਤੱਕ ਛੱਡਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਰਘਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਭਰਾਈ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਭਰਾਈ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਸੂਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਘਾ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਧਾਗੇ ਦਾ ਅੰਤ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਕਾਲਦੀ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਫੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੀਖੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਭਰ ਦਿੰਦੀ; ਇੱਥੇ, ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ ਕਿ ਫੱਟਾ ਕਪੜਾ ਸੂਈ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਧਾਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ; ਤੇ ਉਸੀ ਉੱਚੀ ਭਰਾਈ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਥੱਕੀ ਭਰਾਈ ਹੈ, ਦੈਤ-ਸੂਈ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ। ਉਹ ਛੇਦ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲਣ 'ਤੇ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਵਰਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਥਕਾਵਟ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ-ਮੁੰਹ ਛੇਦ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਧਾਗਾ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ ਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ, ਸੂਈ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ, ਪਰ ਚਿਹਰਾ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਲੁਕ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਧਾਗੇ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਤੀਖੀ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਸੂਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ: "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੇਦਾਂ?"—ਇਹ ਹੈ ਚਤੁਰਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਸੂਈ-ਸਮਾਨ ਕਥਾ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਮੋਹ-ਚਲਚਲਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ 'ਚ, ਪੀੜਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਛੇਦ ਤੇ ਭਰਾਈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮਾਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।