ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਨ thirst (ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੌ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚੋਟੀ ਕਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸਦੀ ਛੁਹਟ ਜਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਤਨੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਮਿਰਾਸ਼ੀ ਪਹਾੜ ਮੈਰੂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਡੇ ਵਿਂਧਿਆ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਾਲ, ਘਣੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਗੁੱਝੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦਕਿ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਮਝਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੂਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਬੇਚੈਨ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ—ਮਿੱਠੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਟਿਲ ਬਣਤਰ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪੀੜ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਬੇਸਮਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਝੂਠੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਰਕ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਉੱਚਾ, ਕਦੇ ਨੀਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜਤ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੜਤ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਟਕਦਾ, ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਆਸਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ, ਸਿਰਫ ਭ੍ਰਮ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਨੀਚ ਤੇ ਗੁਣਹੀਨ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੰਦ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਪਲ ਖਿੜਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਸਜਦਾ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਡੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਟਿਕੀਆਂ, ਸਿਰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ ਜੋ ਗਲ੍ਹੇ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਨਸਾਂ ਲਹੂ ਤੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ, ਤੇ ਕੌਣ ਪਰਾਇਆ? ਜਦ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਭਾਰ ਠਾਹਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਕਦੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪ ਨਾਲ ਜੋੜੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਜਾਂ ਬੇਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦਾ? ਇਸ ਖਾਲੀ ਜੰਗਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਾਲ, ਚਮੜੀ, ਪੱਟਿਆਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਉਣਿਆ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਮੱਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਲ ਕੇ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਵਾਂਗ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੇ ਕੀੜੇ ਤੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸੱਪ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਕਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ; ਇਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਦੀ ਡਾਲੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਹੱਥ ਸੁਹਣੇ ਗੁੱਝੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀ, ਉਭੀ ਚਮੜੀ, ਆਪਣੀ ਝੀਲ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਘਾਹ-ਵਾਂਗ ਲੰਬਾ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ, ਅੰਦਰ ਖਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਗਿੱਧ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਭਰਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ, ਇਹ ਸਰੀਰ-ਰੁੱਖ, ਜੋਲ਼ੀ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਸਰੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਮ ਦੇ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਇਹ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਠੀਕ ਰਹੇ, ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕੀ? ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਕਮਰੇ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਰੰਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੱਕੜ-ਵਾਂਗ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਂਤਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਪੱਟਿਆਂ ਤੇ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤਣਿਆ, ਲਹੂ ਦੇ ਲਾਲ ਰਸ ਨਾਲ ਗੰਦਾ, ਤੇ ਬੁਢ਼ੇਪੇ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਅਨੰਤ ਕਰਤਬ ਤੇ ਅਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਅਰਥ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ, ਤੇ ਝੂਠੇ ਮੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਥੰਮ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਠੇ ਰੋਲੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਪਲੰਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਨੌਕਰਾਨੀ ਵਿਅਰਥ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਖਾਰ-ਵਾਂਗ ਜ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਪੈਰ ਪਿੰਡੀਆਂ 'ਤੇ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਥੰਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰ ਚੋਟੀ, ਲੰਬੀਆਂ, ਲੱਕੜ-ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਇਹ ਘਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਅੰਗਣ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਖੇਡਦੇ, ਚਿੰਤਾ ਇਸ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤ, ਕੰਨ ਸੋਹਣੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਮੀਨਾਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ projecting beams ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਹਰ ਕੰਧ 'ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੇ, ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਖਾਲੀ ਸੀਟ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਨਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਾਭੀ ਨੇੜੇ, ਆਂਤਾਂ ਅੰਦਰ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਹਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਅੱਖਾਂ-ਵਿੰਡੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਬੇਚੈਨ ਹਵਾ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਂਦਰ-ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਬੈਠੀ, ਦੰਦ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦਿਖਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਚਮੜੀ ਚਿੱਟੀ plaster ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਕੈਨੀਕਲ ਹਿਲਚਲ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ, ਤੇ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤੀਖੀ ਕੁਰਾਲੀ ਨਾਲ ਖੋਦਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਾਸੀ ਦੀ ਲੌ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਦਿਖਦਾ; ਇੱਕ ਪਲ flood of radiance ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮਾਸ ਦਾ ਘਰ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਝੁਰਰੀਆਂ ਤੇ ਸਫੈਦ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਤੇ ਹਰ ਪੀੜ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਖਾਲੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਮਨ ਕਠੋਰ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ, ਇਹ ਸਰੀਰ-ਜੰਗਲ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।