ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਮਣਕ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਹ ਲੰਬੜੀ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਬੱਦਲ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿੰਨਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿੰਨਾ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਲ, ਫਿਰ ਉਂਗਲ, ਫਿਰ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਣੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੂਈ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸੂਈ ਫਿਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕਾਲੀ ਸੂਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਚਮਕਦੀ, ਮਸੂਸ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਗਨ ਸੀ, ਸੁਖਮ ਦੇਹ ਦੇ ਲਪੇਟ ਵਿਚ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੂਈ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਲੋਹਾ ਜਾਂ ਮਾਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਖੇਡ ਸੀ, ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਸੂਈ, ਮਣਕ ਦੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਮਸੂਸ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਲੜੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਸੁਚੱਜੀ ਸੀ। ਕਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਦੀ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਛੇਦ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਪਿਲ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਟਿੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੂੰਛ ਤੇ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਮੌਨਤਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਦੂਰੋਂ ਲੰਪ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ; ਦੂਰੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਕ ਮੂੰਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਅੱਧ-ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਰਮ ਲੰਪ-ਜਿਹੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਮੱਥਾ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਨਮੀ, ਇੱਕ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਜੁਆਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਧਾਗਾ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ, ਬਾਹਰਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ, ਮੁੱਖ ਨਾਡੀ ਵਾਂਗ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ, ਬੌਧ ਸਾਧੂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ, ਸੁਖਮ 'ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾ' ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਛੇਦ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਹੀਣ ਸੂਈ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਪਰ ਅਲਖ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਲਈ ਦਰਸ਼ਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚੀ—ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ! ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਖਾਲੀਪਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਈ ਦੀ ਮਕਸਦ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦ ਮਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਤਰਕ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ। ਕੋਈ ਚੀਜ਼, ਜਦੋਂ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਜਾਂਦੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਆਇਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਈ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੌਤ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਆਦ ਆਇਆ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਾਗ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ! ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪੱਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਮਨ, ਇੱਕ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਅਤਿ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੀ। ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਵੀ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ, ਸੂਈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਸ ਸੂਈ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੀਵ-ਸੂਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਾਣ-ਧਾਗਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਉਸ ਛੇਦ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਾਂ ਅਣੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ; ਪੂਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਸੁਖਮ ਕਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ-ਸਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਚਲ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ; ਦੂਜੇ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਛੇਦਣ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਸੂਈਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ; ਜੰਗਲੀ ਚਾਵਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਂਗ ਪਤਲਾ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਨਰਮ। ਦੋਹਾਂ ਸੂਈਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ; ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਲਕੀ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ; ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ 'ਕਾਂਕ'-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਭਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਸੂਈ-ਰੂਪ ਭੂਤਪਨ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਨਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ; ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੂਈ-ਰੂਪ ਭੂਤਪਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਡਣ ਲੱਗੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦਾ ਬੱਦਲ। ਕਿਸੇ ਬੇਸਹਾਰੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਮੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ-ਸੂਈ ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਚੋਲਰਾ-ਜਿਹਾ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਕਿਸੇ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ-ਸੂਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚੋਲਰਾ-ਵਾਂਗ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਕਈ ਵਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਗੁਣ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ, ਦੋਹਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢਕ ਜਾਂਦੀ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ; ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਢਕ ਜਾਂਦੀ; ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ। ਅੰਦਰ, ਉਹ ਪਟੇ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਬੇਨਸੀਬ, ਪੀਲੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ; ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੀ ਘਾਸ ਦੀ ਸੁਖਮ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ। ਮਤਲਬ-ਰਹਿਤ, ਛਾਂ-ਰਹਿਤ, ਖਾਲੀ, ਸਾਹ-ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਿੱਥੇ ਮੱਖੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੋਟੇ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦੇ, ਹਿਲਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ; ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਸੂਈ-ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ।