ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਬਣੀਂ—ਇਹ ਉਹ ਸੁਖਮ, ਸੂਈ ਵਰਗੀ ਰੂਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੋਹ-ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਔਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮਾੜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ।” ਇਹ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਜੀਵ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਝਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਸੁਖਮ ਰੇਖਾ ਵਾਂਗ ਵਾਤ ਰੂਪ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਹੇ ਨੇਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਸਭ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਸ ਰੋਗ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਡੈਮਨਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਰਕਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੁਆਰੀ ਡੈਮਨਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕਰਕਟੀ, ਜਿਹੜੀ ਤੇਜ਼ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੁਟ-ਕੁਟ ਕੇ ਧੂੜ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚੋ—ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਜਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਜੋੜ ਕੇ ਇਲਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ, ਪਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਗਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਾਲੀ ਡੈਮਨਸ, ਜਿਹੜੀ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਮਣਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਲੰਬੜੀ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲੀਕ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬੱਦਲ-ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਰਾਬਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਇਕ ਬਲਿਸਟਾ, ਫਿਰ ਉਂਗਲ, ਫਿਰ ਮਸੂਰ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸੂਈ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸੂਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਸੂਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ, ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵਾਯੂ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਈ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਖੇਡ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਣਕੇ ਵਾਲੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਮਿਠੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਬੇਰਲ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਰੇਖਾ ਵਰਗੀ, ਤੇ ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਸੁਚੱਜੀ। ਕਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਪਿਲ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਛ ਨਰਮ ਤੇ ਸਿਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੌਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਗਈ। ਦੂਰੋਂ ਲੋਮੜੀ ਦੀ ਲੂਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਉਚਾਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਅੱਖਾਂ ਅੱਧ-ਮੁੰਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਥਾ, ਉਹ ਇਕ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਧਾਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਰੇਸ਼ਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ, ਮੁੱਖ ਨਾਡੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਉਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੰਯਮਿਤ, ਜੀਵਨ-ਵਾਹਿਨੀ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੌਧ ਭਿਖਖੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ। ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਸੁਖਮ ਸੀ, ਖਾਲੀਪਨ ਦੇ ਤੱਤ ਵਾਂਗ, ਚੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਜਾਂ ਲਗਭਗ ਮਿੱਟੀ ਹੋਈ ਸੂਈ, ਤੇਜ਼ ਪਰ ਅਣਭਾਸ਼ਿਤ। ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਦਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ! ਸੂਈ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਖਾਲੀਪਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੀ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਮਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸੂਈ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁੰਝਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਛਲਾ ਤੇ ਅਗਲਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਚੀਜ਼, ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੂਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਈ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੌਤ ਵੀ ਸੁਖਦਾਈ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹਾਲ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ! ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਮਨ ਵੀ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨੋਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਅਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾਸ ਵੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੂਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੇਤਨਾ ਉਸ ਸੂਈ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਸੂਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਣ-ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇਜ ਦਰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਧਾਰੇ ਜਾਂ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਲੀਕ ਵਾਂਗ, ਸੁਖਮ ਕਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਦੋ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਜੰਗਲੀ ਚਾਵਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਂਗ ਪਤਲਾ, ਰੂਈ ਦੀ ਤੰਤੂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ। ਉਹ ਇਸ ਦੋਹਰੀ ਸੂਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹਲਕੀ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕੇਕੜੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨਿਮਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਈ-ਰੂਪ ਭੂਤਪਨ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੇ ਚਤੁਰ ਰੂਪ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।