ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਸਤੀ ਹਕੀਕਤ ਅਤੇ ਅਹਕੀਕਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਭ ਕੁਝ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜਾਤ ਹੋਵੇ—ਇਸੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਭਟਕਣਾ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਉਲਝਣ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਏਹ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਕੀੜੇ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਤਾ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਕੀੜਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕੀੜਾ, ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਨਕਾਮ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜੀਵਨ ਹੈ—ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਵਾਸਨਾ ਹੈ—ਓਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਮਰਦਾਨਗੀ, ਓਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ, ਅਤੇ ਓਹੀ ਉਸ ਦਾ ਕਰਮ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਕੀੜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਤਾ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਤ—all—ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਦੁਆਲਤਾ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂਤ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਮਲ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਸਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼, ਜਦੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਏਤ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੀ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਝੂਠੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਓਹੀ ਝੂਠਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਸੱਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਅਸਲ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਅੰਦਰ, ਬਾਹਰ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਗਿਆਤਾ, ਸਾਧਨ, ਤੇ ਗਿਆਤ ਬਣ ਕੇ, ਗਿਆਤਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਹਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਲਿਤ, ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਾਲ ਹੈ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੈਤਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਕਾਲੀ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ ਵਾਂਗ, ਕਰਕਟੀ ਨਾਮ ਦੀ ਦੈਤਿਨੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਕਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਬੰਧੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਧੂੰਧ ਵਾਂਗ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ, ਸੀਸ ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਚੁੰਨੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਜਿਵੇਂ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ, ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਜਿਹੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਖ਼ ਬਿੱਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਸੀ ਸੁਆਹ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਖੌਫਨਾਕ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਲੇ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੁਝੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਝਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਜੀਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕਦੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।" "ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਬੱਦਲਾਂ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਜੀਉਣਾ ਸਿਖਾਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ?" "ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਰਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਥਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ, ਦੇਹ ਹੱਥ-ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੀ, ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ। ਕਮ-ਜਿਆਦਾ, ਠੰਢ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਨਾ ਹਿਲਦੀ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ, ਵਾਲ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਤਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੇਹ ਢਿੱਲੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝੂਮਦੀ, ਗਹਣੇ ਖੜਕਦੇ, ਵਾਲ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ—ਅਜਨਮੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵੀ, ਜੋ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਓਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਓਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੂਈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਈ ਬਣ ਕੇ, ਅਣਦੇਖੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" "ਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂ।" ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਭੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਹੀ ਪਰਮ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ," ਤਦੋਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ—ਅੰਬਰ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ। "ਧੀਏ ਕਰਕਟਿਕਾ, ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਾਲਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਉਠ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਜੀਵਸੂਚਿਕਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" "ਮੇਰਾ ਵਰ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।" "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।