ਇਕ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਆਦ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਉਸ ਤਰੰਗ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਹੋਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਧੁਨੀ ਦੇ ਅਰਥ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖੀ ਅੱਖ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੱਕ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਆਤਮਾ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਣਨ ਰਾਹੀਂ, ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਅੰਸ਼ਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠੀ, ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਛੂਹ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਭ ਦੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ ਸੁਆਦ ਦੀ ਅੰਸ਼ਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਖ ਦੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਰਾਹੀਂ ਰੂਪ ਦੀ ਅੰਸ਼ਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਅੰਸ਼ਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਐਸੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਸ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਜੀ, ਐਸਾ ਹੀ, ਮੁੱਢਲੇ ਜੀਵ ਲਈ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਜੀਵ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਦਿੱਖੀ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਤੱਤ ਹੈ—ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਅਸਤਿਤਵ, ਜੋ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਵ-ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ, ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਇਹ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ—all are only Brahman—ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ? ਉਹੀ ਇੱਕ ਅਸਲ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖਰੇਪਣ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਖੋਜ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਵੱਖਰੇਪਣ ਅਤੇ ਵੰਡਾਂ ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ। ਰਾਮਾ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਘੜੀ 'ਤੇ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬੇ-ਮੌਸਮ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਬਣੀ ਮਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਜੀਵ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੇ-ਮੌਸਮ ਗੱਲਾਂ—ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੋ, "ਓਮ" ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਸ ਸਮਝ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਝੂਠ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਦੁਨੀਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਾ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਅਸਲ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਸੱਪਾਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਭੁਲ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਝੂਠੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀੜੇ ਤੱਕ, ਜਦ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਕੀੜਾ ਵੀ; ਪਰ ਕੀੜਾ, ਮੋਟੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਅਹਮਤਾ ਦੀ ਘੱਟਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਵਿਚ ਜੋ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਲ ਲਗਾਅ ਰੂਪ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀੜੇ ਦੀ ਨਾਸ ਤੱਕ, ਜਦ ਮਨ ਦੀ ਭੁਲ—ਜੋ ਮਨ ਹੀ ਹੈ—ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਅਤੇ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਦੁਵੈਤ ਅਤੇ ਅਦਵੈਤ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵੀ ਖ਼Rabbit's horn ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਝੂਠੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੰਡਾ, ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲਾਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਯੁਗ ਭਰ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਝੂਠਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਹੈ; ਅਸਲ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਅੰਦਰ, ਬਾਹਰ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਧਨ, ਅਤੇ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੀ ਅਸਤਿਤਵ ਸਦਾ ਇੱਕ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਲਿਤ, ਚੌਥੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਕਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਾਲਭੰਜਿਕਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਹੈ—ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਰਕਟੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਕਹਾਇਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੁਆਰੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੱਕ ਦੇ ਛੇਕ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੂੜ੍ਹ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਟਾ ਬੁੰਨ੍ਹਾ, ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਲਟਕਦੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸਦਾ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਨਖ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਸੁੱਟੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਸਲ, ਅਤੇ ਕਰਕਟੀ ਦੈਵੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਜ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਅਤੇ ਸੱਚ-ਝੂਠ ਦੀ ਭੁਲ, ਇੱਕ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।