ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਖਾਂ, ਬੁਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਖਾਸ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਕਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਇਕ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਗਾੜ੍ਹ ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਘਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਐਨੀ ਕਾਲੀ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਗਤ ਤਦ ਤੱਕ ਭਟਕਦਾ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਵਿਖੰਡਿਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੋਗ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਨ ਵਿਚ ਐਸੇ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮੱਛੀ। ਮਨੁੱਖ ਘਾਸ, ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ ਆਦਿਕ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਹਰ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਉੱਭਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਕਮਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਖਲੀ, ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਲੰਮੀ, ਨੌਕਦਾਰ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵਿਖਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਅਨੋਖੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਠਿਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤੇਜੀ ਤਲਵਾਰ, ਵਜਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦੀਵਾ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਾ ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰੀਰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲੰਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾੜੂ। ਮਿਰਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਅਡੋਲ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਢਿੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਕੇ ਤਿਨਕੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੰਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵੱਡਾ, ਘਣਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਮੋਟੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕੋਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਖਰੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਮੀਠੀ ਪਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ। ਹੁਣ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਗਤ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ—ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਟਿਲ ਬਣਤਰ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੀੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੇਸਮਝ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਨੀਚਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਾ ਪੂਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈ, ਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਪਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋ ਵੱਧ ਹਾਲਤ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨੀਚ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੰਦ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੇ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਡੱਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ ਜੋ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਭੰਬੀਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਕੋਮਲ ਟਹਿਣੀਆਂ ਹਨ, ਨਸਾਂ ਲਹੂ ਤੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਟਖਣ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਰਾਮਗਾਹ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣਾ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਪਰਾਇਆ? ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰ ਢੋਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਜਾਂ ਲਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦਾ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਮੜੀ, ਨਸਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬੁਣੀ ਹੋਈ ਇਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚਾਦਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ੋਰ ਮਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਬਾਂਦਰ, ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਲਿਆ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੱਪ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਕਾਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਤਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਹੱਥ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੋਮਲ ਟਹਿਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀ, ਚਿਕਣ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਝੀਲ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਗਿੱਧ ਦਾ ਘੋਂਸਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਨਵੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਮਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਢਹਿ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਤਲਬੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਰਗੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ, ਅੰਤਰੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ—ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਘਰ, ਨਸਾਂ ਤੇ ਲੀਹਾਂ ਨਾਲ ਤਣਿਆ, ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਸੁਫੈਦੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਤੇ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਅਰਥ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਝੂਠੇ ਮੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੱਟ ਨਾਲ ਖੜਾ—ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਵਿਖਾਵਟ ਵਿਚ ਆਨੰਦਮਈ ਬਿਸਤਰਾ ਲੱਗਦਾ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਨੌਕਰਨੀ ਵਿਅਰਥ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ—ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਖਾਰਲੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਘਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਟਖਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਗੋਡੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਸਿਰ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਲੰਮੀਆਂ, ਲੱਕੜ ਵਰਗੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ—ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਅੰਗਣ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਖੇਡਦੇ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਇਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਮਨੁੱਖ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਅਮਨ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।