ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ‘ਮੈਂ’ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਭ੍ਰਮ ਹੈ—ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ‘ਮੈਂ’ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁੱਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਨਰਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੁਲਬਲਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਚੰਨ ਦੋਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਅਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਚਾਕ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦਵੈਤਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫ਼ਿਰ ਫ਼ਰਕ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦਵੈਤਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਾਵ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਗਤੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਅਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਚੇਤਨਾ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਗਾੜ੍ਹ ਚੇਤਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵਿਅਕੁਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਵਾਸੀਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ‘ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤਤਾ’, ‘ਸ਼ੂਨਤਾ’ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਝੂਠੇ ਭਾਵ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—‘ਮੈਂ ਜੰਮਿਆ, ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।’ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ? ਜੇ ਵੇਖਣਾ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਸੀ ‘ਚ ਸੱਪ’ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਭੁੱਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕਤਾ ਰੂਪੀ ਰੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਥੱਕਦਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਪਲ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਭ੍ਰਮ, ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕਤਾ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਵਾਸਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਚ ਔਖਾ ਕੀ ਹੈ? ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਾਲੀ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਉੱਠੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਲਿਪਤ ਮਨ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਆਵੇ, ਉਹ ਕਰ, ਜੋ ਨਾਹ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਤਿਆਗ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ। ਜਿਵੇਂ ਹਥੇਲੀ 'ਚ ਬਿਲਵ ਫਲ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅਜਨਮਾ ਸਵਭਾਵ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਤ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅਮਾਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜੀਵ ਦੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਕੀ ਸੰਬੰਧਤਾ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਦੱਸੋ। ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ-ਆਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਜੀਵ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਆਪ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦਵੈਤਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ ਤੇ ਕਾਰਣ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨਿ! ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤਾਂ ‘ਭਾਗ’, ‘ਕਰਮ’ ਤੇ ‘ਕਾਰਣ’ ਕੀਹ ਹਨ? ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਵਭਾਵ ਕੰਪਨ ਤੇ ਅਕੰਪਨ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਕੰਪਨ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਮਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕੰਪਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਕੰਪਨ ਹੈ। ਕੰਪਨ ਤੋਂ ਚੇਤਨਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਕੰਪਨ ਦੇ, ਇਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ। ‘ਕਾਰਣ’, ‘ਕਰਮ’ ਆਦਿਕ, ਜੀਵ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕੰਪਨ ਦੇ ਹੀ ਨਾਮ ਹਨ। ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੰਪਨ, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ, ਆਵਾਗਮਨ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਕਾਰਣ, ਕਰਮ ਤੇ ਜੀਵਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤਤਾ ਦੀ ਛਾਪ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੰਪਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਨੇਕ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੰਪਨ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਇਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਚੇਤਨਾ ਦਵੈਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ; ਜੜ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੂਪ ਬਦਲ ਹੈ। ਮਨ ਇਸ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਸੱਤ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ‘ਮੈਂ ਹਾਂ’ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ‘ਮੈਂ ਨਹੀਂ’, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਮਨ ਅਸੱਤ ‘ਮੈਂ’ ਤੇ ‘ਮੇਰਾ’ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਅੰਧਤਾ ਕਰਕੇ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਭੀ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।