ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਮਨ, ਜੀਵ, ਸੋਚ, ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੀ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਪੰਜ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜਨਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੌਲੀ ਤਾਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਪਨ ਤੋਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਕਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅੰਡਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਅੰਡਾ-ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਅੰਡੇ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੁੱਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੂਪ ਮੋਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ। ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਲਾਏਮਾਨ; ਕੁਝ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰ, ਜੀਵ ਦੀ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸਵੈ-ਜਨਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਵਾਗਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਕਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਫੇਨ; ਫਿਰ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਡਰੱਮ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ। ਕਲਪਨਾ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੀਵ ਉਸੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਕਰਮ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਕੁਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੀਜ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੱਤਿਆਂ, ਟਣੀਆਂ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੰਪਨ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੰਪਨ ਕਰਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਭਾਗ, ਇਹੀ ਮਨ, ਇਹੀ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਆਦਿ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ, ਹੋਣ-ਨਾ-ਹੋਣ ਦੇ ਝੂਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਸਲ ਤੇ ਅਸਲ-ਨਾਹੀ ਦੋਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਏਕਤਾ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਜੀਵ, ਮਨ, ਮਾਇਆ, ਕਰਤਾ, ਕਰਮ, ਸੰਸਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਦਿੱਖ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਵਿਚ ਸਵੈ ਹੀ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ-ਨਾਹੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੋਵੇਂ—ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ-ਹੋਣ—ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਜਾਗਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੜੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਮਾਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੰਮਾ ਸੁਪਨਾ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ 'ਸੰਸਾਰ-ਜੀਵਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਲਤ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਮੰਨਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਠੰਢੀ ਨੂੰ ਮਨ-ਮਾਇਆ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹੀ ਮਨ ਹੋਵੇ; ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਭੂਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਲ ਝੁਕਣ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ, 'ਮੈਂ' ਤੋਂ ਮਨ, ਮਨ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੀ ਭਟਕਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ, ਸੁਗਤ ਤੇ ਦੁਗਤ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ-ਸਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਵੈ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ ਹੀ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਮਨ ਹੈ; ਇਹੀ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਜੀਵ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ, ਸਵੈ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ, ਇਕ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪਰਮ-ਅਸਲ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਨੇਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਸੌ ਦੀਵੇ ਜਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਲ-ਰਹਿਤ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਚੇ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਸ ਮਨ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਸੁਗਤ ਤੇ ਦੁਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੈ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੁੱਲਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਭੇਦ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਵਿਚ ਅੱਖ ਦੀ ਖਾਮੀ ਕਰਕੇ ਦੋ ਚੰਦ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ-ਸਵੈ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ, ਰੁੱਖ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ, ਜਦੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ, ਖੇਡ-ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੜੀ-ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਅਕਤੀਕ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦੋਵਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੋਵੇਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਗਤੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ, ਕਰਮ, ਜੀਵ, ਸੰਸਾਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਰਮ-ਅਸਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।