ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਆਗੇ, ਜਿਹੜਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਆਪਾ-ਭਾਵ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਰ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਡੋਲਣਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਰਤਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵੱਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਆਦਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਕੇ ਘਾਸ, ਬੂਟੀਆਂ, ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਨੰਦ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨਸਾਨੀ ਆਤਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਫਿਰ ਦੁਲਤਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਇਹੀ ਮਹਾਨ, ਚੇਤਨ, ਭੈਰਵ-ਰੂਪ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਰੂਪ—ਜੋ ਸਮਾਨ, ਪੂਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ-ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਤਾੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ। ਇਹੀ ਅਡੋਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ 'ਜੀਵ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਇਸ ਉੱਚੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਸਲ-ਨਹੀਂ ਲਗਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਪਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਲੰਪ, ਉਹੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ! ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਚਮਕ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਹੈ—ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਜੀਵ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੱਲਣ ਪਵਣ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਅੱਗ ਦੀ, ਤੇ ਠੰਡਕ ਬਰਫ ਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੈ-ਚੇਤਨਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਜੀਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਘਣੀ ਚੇਤਨਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਈਂਧਣ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਪਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦਾ ਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਗਾਢਤਾ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੀਲਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ' ਦਾ ਭਾਵ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਹਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਲਪਨਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਮਨ, ਜੀਵ, ਵਿਚਾਰ, ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਹੀ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਪੰਜ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਕਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜਨਮੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਤਾਰਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਕਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ, ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਕਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਹਿਰਣਯਗਰਭ' ਜਾਂ 'ਕੌਸ्मिक ਐਗ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਅੰਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਜੀਵ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੂਪ ਭਟਕਾਵੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ। ਕੁਝ ਅਚਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ; ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਆਦਿ-ਸਰੀਰ, ਜੋ ਜੀਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੈ-ਭਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਵਸਥਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਝਾਗ; ਫਿਰ ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਡੋਲਕ ਰੱਸੀ ਨਾਲ। ਕਲਪਨਾ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵ ਉਸੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਕਰਮ ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਕਿਰਿਆ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਕੁਰ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ-ਭਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੱਤਿਆਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਓਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਕਰਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਮਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਸ਼ੁਭ, ਅਸ਼ੁਭ ਆਦਿ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੇ ਭੋਗਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਾਧੇ-ਘਾਟੇ ਵਿੱਚ ਡੋਲਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਸਲ ਤੇ ਅਸਲ-ਨਹੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਨਗਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਦਵੈਤ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ, ਜੀਵ, ਮਨ, ਮਾਇਆ, ਕਰਤਾ, ਕਰਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ—all ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਥਾਹ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।