ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲਾਲਚ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਸਤਾ ਮੁਮਕਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਅਜੇ ਵੀ ਫਲਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਦਾ ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਥਾਂ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਲਚ ਇਕ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਦੌੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਲੌਕਿਕ ਤਾਕਤ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਝਾੜ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਲਚ, ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਲਾਲਚ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਸਲੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਮੋਹ ਦੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰਕ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਦਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਹੀ ਇੱਕ ਧਾਗਾ ਵਾਂਗ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਇਹੀ ਬੰਧਨ ਦੀ ਰੱਸੀ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਮੀ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਲਚ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਹੈ; ਇਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਕਮਲ ਲਈ ਪਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਲਈ ਲੰਮੀ ਰਾਤ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਨਾਟਕ ਦੀ ਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਪੰਛੀ, ਮਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤੰਤੂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਲਚ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰ, ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਜੰਜੀਰ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਵਲ ਲਈ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਲਾਲਚ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਦੇ ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਘਣੀ। ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚਲਚਲਾਪਨ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਨੀ ਕਾਲੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਘਨਾ ਹਨੇਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਲਈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੋਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਭਟਕਿਆ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਵਿਖਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਲਈ ਮੰਤਰ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਰ ਚੀਜ਼—ਘਾਹ, ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਲਾਭ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਪਰਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਕਵਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਂਸ ਦੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਲੰਮੀ, ਨਿਕਲਣੀਆਂ ਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਬਾਹਰੋਂ ਤਾਂ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਕੱਟਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ, ਨਾ ਵਜਰ, ਨਾ ਹੀ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੌ ਦੀ ਨੋਕ ਕਾਲੀ, ਲੰਬਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਿਹਨਤੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਵਿਅਕਤੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਤਣਕੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਡੇ ਵਿਂਧਿਆ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਾਲ, ਘਣਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਘਨੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਦੁਧੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚਲਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਮਿੱਠੀ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਰ। ਹੁਣ, ਇਹ ਸਰੀਰ—ਅੰਦਰੋਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁਖਮ ਰਚਨਾ ਵਾਲਾ, ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਅਧੀਨ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਚਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ। ਤਰਕ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਨੀਵਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਹ ਇਹ ਜੜ ਹੈ, ਨਾਹ ਚੇਤਨ; ਇਹ ਕੇਵਲ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੜਤਾ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਆਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਮੂਰਖ—ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਰਗਾ ਦੁਖੀ, ਨੀਚ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਲ ਖਿੜਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਸਿਰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ ਜੋ ਗਰਦਨ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਨਸਾਂ ਰਕਤ ਤੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਨ, ਟਿੱਬੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਝ ਢੋਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਜਾਂ ਬੇਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖਾਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੱਡ ਤੇ ਖੋਹ ਹਨ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਚਮੜੀ, ਲੀਹ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੁਣਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਬਾਂਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇ ਕੀੜੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਲਾਲਚ ਦੇ ਸੱਪ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਕਾਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਝੋਪੜੀ। ਇਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੇਕ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਸੁੰਦਰ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਟਿੱਬੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉੱਚੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਲੰਬਾ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਗਿੱਧ ਦਾ ਘੋਸਲਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ, ਲਾਲਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।