ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਵਿਧੀ-ਵਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਲੀਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ—ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ—ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਮਿਲਾਪਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਭ੍ਰਮਨਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸੰਗ, ਨਿਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੂੰਦ ਚੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਰੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਉਹ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਹ ਲੀਲਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਦਬਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਫਾਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਤ ਵਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਆਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਅਣਪੂਰਨ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੂਰੀ। ਚੇਤਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਰਚਨਾਤਮਕ ਚੇਤਨ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿਚ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉੱਦਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰਤੀਤ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿਚ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਵਿਚ ਵੀ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਇਸ ਭ੍ਰਮਤ ਭੁੱਲ-ਭੁਲਾਈਏ ਵਿਚ ਕਿਸ ਹਕੀਕਤ, ਕਿਸ ਸੰਸਕਾਰ, ਕਿਸ ਅਵਸਥਾ, ਕਿਸ ਭਾਗ, ਕਿਸ ਸਰੀਰ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਲਾਜ਼ਮੀਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਖੰਡ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ; ਇਹ ਅਨੰਤ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ: ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਸੱੜਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ਯ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਜਾਣਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੀ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਕਦੇ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮਹੀਨਾ। ਕਦੇ ਇਹ ਕਈ ਸਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੰਬਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਲੰਬੀ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਥੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਐਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਯੁਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਇਕ ਕਲਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਲਪ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਤ ਯੁਗ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਯੁਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਯੁਗ ਇਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਮ ਲੈਣਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣਾ, ਕਿਸੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿਚ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀ ਲਏ; ਲਵਣ ਨੇ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣ ਲਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਇਕ ਪਲ ਹੀ ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇਕ ਦਿਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਇਕ ਦਿਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਦਿਨ ਹਨ, ਨਾ ਰਾਤਾਂ, ਨਾ ਵਿਸ਼ੇ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ—ਅਸਲ ਵਿਚ, ਯੋਗੀ ਲਈ ਆਪਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੜਵਾਪਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੌੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੌੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੈਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਠ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ—ਉਹ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰੂਪ ਨਾਅਵ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਖਾਲੀਪਣ ਵੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਵੀ ਸੁਆਦ ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਲਾ ਵੀ, ਜੇ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿਗੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਕੰਧ ਤੇ ਵੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕੇ।