ਜਦੋਂ ਲੀਲਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਚਿਰ-ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ। ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇ ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅਤੁੱਟ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮਸਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਧੁਨੀ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਢੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਕਹਲ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅੰਬਰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁੰਡ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਚਦੀਆਂ ਦੇ ਤੰਡਵ ਨਾਲ ਮਹਲਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫ਼ੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੋੜਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੰਤਰੀਆਂ, ਸਾਹੂਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਉੱਪਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਚੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਰੰਗੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੱਚਦੀਆਂ ਮਸਤ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁਮਦੀਆਂ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਚੇ ਹੋਏ ਗਲ, ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਤੰਬੂ, ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪਿਆਰੀ, ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀਵਤ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਲੀਲਾ, ਆਪ ਹੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਨੁਭਵ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਦ੍ਵੈਤ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸਕਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਸਵੈ-ਸੁਭਾਵਕ੍ਰਿਤ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਬੂੰਦ ਚੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇਕ ਰੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਗਤ-ਸ਼ਰੀਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਦੀ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇ ਵੀ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਟ ਹੈ; ਜੋ ਅਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦਵੈਤਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਪੂਰਨਤਾ। ਚੇਤਨਾ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਜਣਸ਼ੀਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਅਸਮਝ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਣੂ ਤੱਕ। ਫਿਰ, ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਅਸਲਤ, ਕਿਹੜਾ ਸੰਸਕਾਰ, ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ, ਕਿਹੜੀ ਲੀਲਾ, ਕਿਹੜਾ ਸਰੀਰ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਲਾਜ਼ਮੀਤਾ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਖੰਡ ਹੈ; ਇਹ ਅਨੰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਜਾਣਿਆ: ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਭੇਦ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ, ਇਹ ਵਿਵੇਚਨਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੀ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ। ਕਦੇ ਕਈ ਸਾਲ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਲੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ, ਜਦੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜਿਵੇਂ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੁਗ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਓਹੀ ਯੁਗ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਕਲਪਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਲਪਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਯੁਗ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਜਿੰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਯੁਗ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੁਗ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਪਦਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਗੱਲ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਦਾਤ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।