ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਹਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੱਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਸੂਨੇ ਅੰਦਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੰਸਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਦਰ ਅਣਮੋਲ ਰਤਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੂਜਾ ਕਮਲ ਪਰਛਾਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੈਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਪੂਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਚੰਦਨ-ਸਮਾ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ, ਉਰਜਾਵਾਨ ਅੰਗ ਫੈਲਾਏ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਬਹਾਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਮੋਹਕ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਜਲਾ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਖੜਾ ਹੈ, ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ "ਖੇਡ ਦੀ ਦਵੈਤਾ" ਨੇ ਬੋਲਿਆ, "ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖੇਡ ਦੀ ਦਵੈਤਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ, ਇੱਕੋ ਆਕਾਰ, ਇੱਕੋ ਰੂਪ, ਇੱਕੋ ਬੋਲ, ਇੱਕੋ ਉੱਦਮ, ਇੱਕੋ ਆਨੰਦ ਤੇ ਇੱਕੋ ਉਤਪਤਿ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੇ ਲੀਲਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਲੀ-ਵਧੀ ਹਾਂ, ਅਟੁੱਟ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲੀ ਅਰਥ ਨਾਲ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ।" "ਸਾਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਇਆਲੁ ਹੱਥੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਰਾਜਾ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਦੀਰਘ ਆਯੁ, ਤੇ ਧਨ ਦਿਓ।" ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਬੋਲੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਮਿਲਣ।" "ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਅਨੰਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਲੋਕ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ; ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਸਦੀਵ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ।" ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਗ ਪਏ। ਲੀਲਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਜਿੱਤ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਹਲ ਖੁਸ਼-ਹਾਲ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਨਗਾਰੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਕਹਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੁਭੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ; ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਡਿਠੀਆਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸਿਰ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਸਮੰਤਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਚੀਰ-ਕਪੜੇ ਲਾਲ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੁਲਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਚੱਕੀਆਂ ਗਲਾਂ, ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਉੱਡਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੀ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਛਤ, ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਾਚਦੀਆਂ ਮਹਾਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੀਲਾ, ਲੀਲਾ ਆਪ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਨੁਭਵ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਚੇਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਮਨ ਅਸੰਗ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਵੈਭਾਵਿਕਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਇਕ ਬੂੰਦ ਚੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇਕ ਕਣ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋਏ; ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਗਤ-ਦੇਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਲੀਲਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦੁਸ਼ਿਤ ਪੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੋ ਗਾੜ੍ਹਾਪਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਹੈ; ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਵਸਤੂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧੋਣਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।