ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਣੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਬਿਨਾ ਜਾਨ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ—ਕੁਝ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ, ਠੰਡੀ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ, ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਕੋਲ। ਫਿਰ, ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਹ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ funeral pyre 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਣੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੱਲਾ ਮਚ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੈਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਨਿਰਣੈ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਧਾਰਨਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਵੈਤਾਲਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ; ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—even ਜੇ ਜਾਗਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ। ਜਦ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਨ ਠੰਡੀ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਬੇਸੁਆਦ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਦ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਨ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਜਣਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਦਿਨ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ; ਸਵੇਰੇ, ਦੋ ਦਾਸੀਆਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਗਈਆਂ। ਚਲੋ, ਲੀਲਾ, ਖੇਡ ਲਈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਵਾਈਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਕਾਰਜ ਚਲ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ—"ਆਓ, ਲੀਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਏ"—ਦੋਨੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ, ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣੀ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਟਕ ਤੋਂ ਢਲਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਵਾਲੀ ਪਤਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੇਡ ਦਾ ਸੱਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਰਾਣੀ ਮੱਜਯਾ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ 'ਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ। "ਬੱਚੀ, ਦੱਸੋ: ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਰਸਤੇ 'ਚ ਕੀ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ?" "ਦੇਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਮੈਂ ਬਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਘਟਦੀ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ 'ਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।" "ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਨਾ ਚੰਗਾ, ਨਾ ਮਾੜਾ; ਫਿਰ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ..." "ਮੌਤ ਦੇ ਬਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ—ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਈ।" "ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ 'ਚ ਆ ਗਈ।" "ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਘਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਇਕੱਲਾ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿਦੁਰਾਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ।" "ਹੁਣ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ 'ਚ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਈ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵੀ ਇੱਥੇ ਆਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਵੇਖਾ ਦਿੱਤੀ।" "ਹੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੇਡ ਭਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉਠਾਈਏ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਲੋਟਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਹਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਝੋਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਨੱਕ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਚੋਂ ਉਘੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੋਟਸ ਨੂੰ ਲੋਟਸ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਜਾਲ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਘਰ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ, ਜੀਵਨ-ਭਰਪੂਰ ਅੰਗ ਪਸਾਰ ਲਏ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤਨਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਖੜਾ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ?" ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਖੇਡ ਦੀ ਦੁਵਾਲਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਨੋ ਖੇਡ ਦੀ ਦੁਵਾਲਤਾ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਨੋ ਇੱਕੋ ਆਧਾਰ, ਇੱਕੋ ਰੂਪ, ਇੱਕੋ ਦਿਸ਼ਾ, ਇੱਕੋ ਬੋਲ, ਇੱਕੋ ਯਤਨ, ਇੱਕੋ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।