ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ ਜਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਕਾਰ ਹੀ ਹਾਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਦੀ ਸਦਾ ਸਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੇ ਸੰਸਕਾਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਤਾਂ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?" ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਾਰਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਲੀਨ ਜਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸਥਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਜਾਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਦ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਜਾਵਟ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਅਸਥੀ-ਕਟ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਪੂਰਨ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਰਵਾਜੇ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁੰਡੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਖੋਲੇ ਨਹੀਂ ਗਏ ਸਨ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਤੇ ਮੰਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚਾਨਣ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ। ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰੌਣਕ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਚੁਪ ਚਾਨਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਕੋਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਸਥੀ-ਕਟ ਦੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੰਮੀ ਪਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵਿਦੂਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—ਉਹੀ ਲੀਲਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਭਾਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਪ੍ਰਤਯੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਚਾਮਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਨਿਵਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣ ਥੱਲੇ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਾਸਮੀਨ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁਝ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ (ਯਾਤਰੀ) ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੰਕਲਪ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਠੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਲਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਹੁਣ, ਜਿਸ ਲੀਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। "ਮਹਿਲਾ, ਦੱਸੋ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?" ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲੀਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਉਹ ਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੀਲਾ ਜਾਗ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਦਲੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਭਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਹ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ ਹਾਂ," ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ—ਉਸ ਨੂੰ ਉਹੀ ਨਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ—ਜਿਵੇਂ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚੇ "ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਹਿਰਣ-ਪਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਲਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਰਮ ਉਸ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਭਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜੀਵ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਅਜੇ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲ ਹੈ, ਝੂਠੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਕੋਈ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਰੀਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਯੋਗੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਅੰਤਰ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਵਾਹਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕੀ ਹੈ? ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਤਰ-ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਘੱਟੀ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਯੋਗੀ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਣਵੇਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਯੋਗੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪ ਸਮਝਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਭਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝਣ ਦਾ ਭਰਮ, ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: ਇਹ ਸਰੀਰ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿੱਥੋਂ? ਇਹ ਸਭ ਸਿਰਫ਼ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।