ਇਹ ਵਾਕਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ," ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਉਸ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਭੇਟ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਹੈ। "ਮੈਂ ਸੰਬੰਧਤ ਹਾਂ" ਦੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਨਾ-ਸੰਬੰਧਤ ਵੀ ਭੇਟ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; "ਮੈਂ ਸੰਬੰਧਤ ਨਹੀਂ" ਦੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਸੰਬੰਧਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਵੀ ਅਸਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ, ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ ਕਿ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ—ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਸਤੂ; ਇਹ ਕਾਰਣ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ," ਤੇ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਲਈ ਪੂਣ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਪ੍ਰਭਾਵ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਕਰਤਬ ਤੇ ਉਪਕਰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪੂਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਾਰਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਕਾਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ ਪ੍ਰਲੈ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਸਹਾਇਕ ਕਾਰਣ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੋਭਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਸੰਤ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ। ਉਹ ਮਹਲ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮੰਦਰ ਤੇ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਗਲਾਬੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਖਟ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਜਲ-ਕੁੰਭ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਵਾੜ ਅਜੇ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੂਣਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੌਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਆਹ ਭੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਸੀ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਨ-ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲੀ ਮਾਯਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਕਾਂਡੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੀਲਾ ਨੂੰ funeral ਖਟ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿਦੁਰਾਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੀ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ: ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਭਾਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਉਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਚੁੱਪ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ। ਗਹਣਿਆਂ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਜਸਮੀਨ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਉਹ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁਝ ਮਲਿਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਟਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਠੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਹੁਣ, ਲੀਲਾ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈ; ਦੱਸੋ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਤੇ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਲੀਲਾ-ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ? ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭ੍ਰਮ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਮਰੀਚੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਲੀਲਾ ਜਾਗਣ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਦਲ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਗਲ ਗਿਆ। ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ: "ਮੈਂ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ ਹਾਂ," ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ—ਉਹੀ ਨਾਮ ਉਹ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਥੂਲ (ਭਾਰੀ) ਸਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਮ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਹਾਂ," ਤਾਂ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਹਿਰਣ-ਸਭਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਮਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ, ਪ੍ਰਭਾਵ, ਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਹਰ ਵਸਤੂ, ਹਰ ਅਨੁਭਵ, ਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ।