ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ, ਇਹੀ ਅਵਸਥਾ ਸਾਰੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸੀ ਕਰਕੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਆਦਿਕ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹਨ। ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਆਪ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਖੁਰ ਦੇ ਅੰਤ ਜਾਂ ਪਲਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਅੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਵਜੋਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਜਾਣ ਕੇ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ 'ਚਲਣ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ 'ਜੜ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖ਼ਤ, ਘਾਹ ਆਦਿਕ—ਇਹ ਸਭ ਅਜੇ ਵੀ ਜੜ ਹੀ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੜਤਾ ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਹੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿਕ ਅਡੋਲ ਆਦਿਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੀੜਿਆਂ, ਕੀਟਾਂ ਅਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿਕ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਖਰੇ ਨਾਮਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹਨ, ਪਰਸਪਰ ਅਣਜਾਣ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਿਆਨ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਮੇਡਕ, ਜੋ ਜੜ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬੇ-ਖ਼ਬਰ ਹਨ, ਓਥੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਹੈ। ਜੋ ਥਾਂ ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੰਪਨ ਆਦਿਕ ਸੁਭਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟੀਆਂ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਥ, ਜੋ ਮਾਲਾ-ਵਾਂਗ ਲੋਟਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੁਣ ਲਗਭਗ ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਆਓ, ਇਸੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖੀਏ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।" ਉਹ ਉਸ ਰਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁੱਚੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀ ਵੀ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਲੁਕੀਆਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਸੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਖੁਲ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਫੈਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਉੱਚ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰਥ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ-ਸਾਰ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਤੁਰੰਤ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਸੁੱਕ ਗਏ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ, ਭੌਂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਅਣਗੋਲ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਯਤ ਮਹਾਨ ਮੌਤ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੇ—ਅੱਖਾਂ ਆਦਿਕ—ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਗਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਿਤ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਦਾ, ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਉਸਦੇ ਤਾਲੂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਦਰੱਖ਼ਤ ਛੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵਯ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ—ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ—ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਨ-ਸਵਰੂਪ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚੇਤਨ-ਸਵਰੂਪ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਲੰਘ ਗਈ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸਚੇਤ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੂਰ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਥੇ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ: "ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਭਗਵਤੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਨਿਰਜੀਵ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਦੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਤੇ ਤਿੰਨ—ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ, ਖੇਡ ਤੇ ਗਿਆਨ—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜੀਵਨ ਦਾ ਧਾਗਾ ਉੱਚਾ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੋਹਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੇ ਗਏ।