ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਆਮ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਰੀਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰਾ ਤੇ ਸਲਾਮਤ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਚੇਤਨ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਧਯਮ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਫਲ ਬਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੋਂ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ departed ones ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਜਾਂ ਇਕਦਮ, ਜਦੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਮਰ ਗਏ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਲਗਾਤਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਉੱਠੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਮੁੜ-ਮੁੜ, ਬਾਗਾਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲਾਂ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।" ਇਹ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ, ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਦਾਈ ਥਾਂਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਾਪੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਹਣੀ ਧਰਤੀ, ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਠੰਡੀ, ਸੁਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਧਯਮ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੇਕ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਖਾਲੀਪਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਵਰਗ ਮੈਂ ਭੋਗ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਇਹ ਨਰਕ ਮੈਂ ਅਨੁਭਵ ਚੁੱਕਾ; ਇਹ ਜਨਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਚਾਵਲ—ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਫਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਗ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੱਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੀਜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬੱਚਾ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਵਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਟੱਬਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਾਲਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਾਪਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਗ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ; ਮੁੜ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੜ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਇਸ ਭਟਕਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ-ਮੁੜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਮੁੜ ਦੱਸੋ। ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ; ਦਰੱਖਤ ਉਸੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਉਸੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ-ਚੇਤਨਾ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਪਰੀਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੁਪਨੇ-ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਹਾਲਤ ਅੱਜ ਵੀ ਵਜੂੰ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਮਾਡਲ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਵਜੂੰ ਹੈ। ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅੰਗ ਹਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਕਾਰਨ ਦਰੱਖਤ ਆਦਿ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹਨ। ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਿਆ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਨੋਕ ਜਾਂ ਅੱਖ ਦੀ ਪੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਅੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਅਡੋਲ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਜੂੰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ "ਚਲਣ ਵਾਲਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਜੂੰ ਹੈ। ਜੋ "ਅਡੋਲ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਘਾਹ ਆਦਿ, ਅਡੋਲ ਹੀ ਜਾਣੋ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲਤਾ ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਰਚਨਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਸਤੀਆਂ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਡੋਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਨਾਮ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।