ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਹਵਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਚਤੁਰਾਈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਤ—ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ, ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਕ੍ਰਮ-ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਕ੍ਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਮਨੁੱਖੀ ਆਯੁ ਦੀ ਵਾਧੂ ਜਾਂ ਘਟਾਊ ਦਾ ਕਾਰਨ—ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਘਟਾਊ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਆਯੁ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਯੁ ਵੀ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਬੱਚਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਵਾਨ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੁਢ਼ੇਪੇ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਯੁ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੀਵ ਇੱਥੋਂ ਅੰਤਮ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਜ਼ਰ ਮੰਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵ-ਬਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਚੰਦ-ਮੁਖੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ: ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?"—ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਮੂੜ੍ਹ, ਧਿਆਨ-ਅਭਿਆਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ-ਸੰਪੰਨ। ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਮੂੜ੍ਹ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਦੁਖੀ, ਬੇਬਸ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ। ਜਿਸ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੰਦ ਬਚਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਬੋਲੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਾਸ਼ਕ ਅਵਸਥਾ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬੇਮਕਸਦ ਭਟਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ-ਬਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਈਆ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਰਲਾਈਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਭਵਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਚਲਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਮਸ਼ੀਨ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਵਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਲੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਘਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਹ ਨਾਲ ਦੂਰ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਪਈਏ ਦੇ ਭਵਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਤਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੜਗੜਾਹਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮਝਾਂ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ, ਪਤਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਸ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਸਮਝ ਦੀ ਗੁੰਝਲ, ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹਿਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਹ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਰਦ, ਭ੍ਰਮ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਗੁੰਝਲ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਅਸਮਝਤਾ ਕਿਉਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਦੀ ਗਤੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਕਾਂਪ, ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟਹਣੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦਰਦ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸਿਕੁੜ-ਪਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ 'ਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਵਾਯੂ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੌਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਯੂ ਨਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਬਾਹਰ, ਅਤੇ ਦੇਹ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਗਰੂਕਤਾ "ਮੈਂ ਅੱਜ ਮਰਨਾ ਹੈ"—ਇਹ ਪੂਰਵ-ਅਨੁਭਵਿਤ ਗਿਆਨ, ਉਸ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਆਈ "ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਹੈ", ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਦੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੀਵਨ, ਕਰਮ, ਆਯੁ, ਮੌਤ, ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮ-ਕਥਾ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸਲੀਅਤ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ-ਰਹਿਤ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਬੜੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।