ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ— ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਕਰਮ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹੇ ਗਏ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸੀ ਥਾਂ, ਅਸਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹੀ ਉਦਾਹਰਨ ਇਥੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਅਜੀਬ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੋਵਾਂ"—ਇਸ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੇਤਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨ ਤੱਤ ਹਾਂ। ਘਰ ਦੀ ਕੁਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਮੂਰਛਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਮਨਨ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਗਰਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ; ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਚੇਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਸੰਯਮਤ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸੁਗਮਤਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਲੌਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾ-ਮਕਰ ਦੀ ਝੰਡਾ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਸੱਜਣ Jnapti; ਸੁਆਗਤ ਹੈ ਤੇਰਾ, ਸੋਹਣੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਤੇ।" "ਹੇ ਜਲ-ਨੈਨੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।" "ਆਓ, ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ," ਆਖ ਕੇ, ਕੁੜੀ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਖੋਖਲੇ ਸਥਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਚੱਜੀ ਲਕੀਰ ਜਾਂ ਸੁਥਰੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਵਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਆਵਰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਦਾ ਠੰਢਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅਜਿਹੀ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੌ ਪਰਤਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਗਰੁੜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉੱਥੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਕੋਸਮਿਕ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਾ ਫਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਧਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ Pushpagupta ਦੇ ਲਾਸ਼ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਮਾਮਲਾ ਕੀ ਹੈ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਜੋ Sindhu ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ; ਧੰਨ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਪੱਖਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਚੰਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੌਕਰ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਪੁੱਛਣਗੇ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੇ ਜਰੀਏ ਆਈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ?" ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਹ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੌਕਰ—all consciousness-space ਦੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਗਟਾਵ, ਉੱਚੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਾਂਗ ਪਰਸਪਰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਥੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਨੌਕਰ ਕੁਦਰਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।" ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ, ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗੇ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਚੰਭਾ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਆਵੇਗਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। "ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਲੀਲਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਕਦੇ ਧੁੱਪ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ। ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਰੂਕਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਖੀ ਲਕੀਰ ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਬੱਚਾ ਭੂਤ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਫੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰ ਅਵਿਵੇਕਤਾ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਿਵੇਕਤਾ ਦੀ ਠੰਢਕ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਪੱਕਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਹ ਮਿੱਟੀ-ਪਾਂਚ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ," ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਿਸਚਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?