ਮਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਭੰਵਰੇ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਇਸ ਮੋਹ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੋਗ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਕੋਮਲ ਕਲੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਨ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਖ-ਵਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਮਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨੂੰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਨ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਸੂਖਮ ਮੰਜੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਗਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਲੋਂ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਧੂੰਏ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਰੂੜ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ; ਜਿਵੇਂ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ ਖਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਚੇਤ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਲੋਂ ਘਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨਕ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਾਂਧ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਸਾ ਲਾ ਕੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਵੱਸ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਤਰਕ ਨਾਲ ਤੀਖਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਰੇਤ ਵੱਲੋਂ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਮਨ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੈ; ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਕਾਬੂ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਝਪਟਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫੇਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖਿਡੌਣੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਮੂਰਖ ਪਰ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਚੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣਾ, ਸੂਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਨਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਖਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਮਨ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦਾ ਸੰਭਾਲਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੁੱਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਉੱਪਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਜਾਉ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਉੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਤਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਮਨ—ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉੱਠਿਆ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਉਲਝਣ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਨਹੀਂ ਭਾਂਦਾ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਤੀਬਰ ਪਿਆਸ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰੋਂ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਦੀ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਉਮੀਦ-ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ਸ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ। ਰਜੋਗੁਣ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਹੁਣ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਉਲਝਣ ਕਾਫੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਚਾਅ ਵਾਂਗ ਉਭਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ-ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅੰਧੜ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ, ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਮੈਲੀ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗੁਣ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਮੈਂ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਤੰਤੂ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਤਾ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਸੜ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਘੋੜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੌੜਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ-ਹੇਠੇ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਰੱਸੀ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਥਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮੋੜੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਜਹਿਰੀਲੇ ਅਸੰਤੁਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਾਲੀ ਡੈਮਣ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਬੁਣਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਝਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।